Mike Stern - Who Let the Cats Out? (2006)

Kent u dat liedje van Paul van Vliet? Papa is blijven hangen aan de sixties……
Liedje komt altijd in mij op wanneer ik een afbeelding van gitarist Mike Stern zie.
Tot zover de uiterlijkheden (in tijden van social media niet onbelangrijk), maar laten we het hier vooral over de muziek hebben.

Grappige titel van dit album trouwens! Meestal staat er in een dergelijke zin “dogs” in plaats van “cats”. Een kat heeft helemaal niemand nodig en laat zichzelf wel uit.

Stern componeerde alle tracks en, naar mijn bescheiden mening, zijn het stuk voor stuk pareltjes.

Opener Tumble Home is verslavend uptempo en geeft energie! Naast het gitaarspel van Stern een heerlijke sax van Bob Franceschini.

KT staat voor Kim Thompson, de drummer op dit nummer en op enkele andere tracks van dit album. Vanzelfsprekend met een dergelijke titel is deze dame lekker bezig op deze ballad. Meshell Ndegeocello is gestrikt voor de baspartij en de, te jong overleden, trompettist Roy Hargrove levert een korte, maar heel aardige solo af. Nog niet genoemd: Jim Beard (ook al niet meer onder ons inmiddels), die op het gehele album de toetsen beroerd.

Good Question is weer uptempo. Virtuoze tandem van Richard Bona op bas/vocals en Dave Weckl op drums.

Language is een ballad met opvallende falset stem van Richard Bona. Thompson is terug op slagwerk. De tenorsax van Franceschini komt tegen het einde van het nummer weer tevoorschijn, tot mijn grote genoegen.

Op We’re With You heeft Stern de elektrische gitaar ingeruild voor een akoestisch exemplaar.
Zo mooi! Zo ontzettend mooi! Nummer bezorgd mij bijna tranen in de ogen (maar kan ook aan mijn gemoedstoestand liggen natuurlijk).
Nummer is opgedragen aan Michael Brecker die ten tijde van dit album al terminaal ziek was en aan Franceschini, wiens echtgenote recent was overleden, notabene terwijl Bob met Stern op tour was.
Nummer is, wat mij betreft, ook zeer geschikt om bij een uitvaart ten gehore te brengen.
De synthesizer van Beard, naast de gitaar van Stern. Weckl met brushes…….. En dan tegen het einde, de kers op de taart: de Zwitser Gregoire Maret op mondharmonica…….. Cats is een album vol hoogtepunten, maar als ik er met het mes op de keel maar eentje mag noemen, dan is het deze track.

Leni Goes Shopping is opgedragen aan de echtgenote van Stern. Fijne piano solo van Beard. De bas, ditmaal akoestisch, wordt bespeeld door Chris Minh Doky uit Denemarken.

Voor Roll With It is Victor Wooten ingehuurd (drie keer bassist van het jaar volgens Bass Player Magazine, voor wat het waard is). Hij zorgt in ieder geval voor een lekkere funky groove. Voor het eerst een andere Bob op saxofoon: Malach.

Op Texas gaan we naar de blues. Weckl is terug op drums en ook Maret mag voor de tweede keer opdraven voor een stukje mondharmonica. En hoe…..!! Ndegeocello op bas.

Voor titelnummer Who Let The Cats Out wordt het tempo weer opgeschroefd. Het is de tweede track op het album waarop de legendarische Hargrove op trompet is te horen. Mooie combi met Francechini op sax. Ik ben een liefhebber van het slagwerk van Weckl, maar Kimberly Thompson, die het slagwerk hier weer voor haar rekening neemt, maakt bijzonder veel indruk.

Op All You Need is wederom de falset stem van Bona aanwezig. Lekker orgeltje van Jim Beard.

Blue Runway is de slottrack. Voor het eerst Anthony Jackson op bas en nu dan weer Dave Weckl op drums. Een goed geoliede combi.

Al met al is Who Let The Cats Out een enorm afwisselend album dat na bijna 20 jaar nog steeds beklijfd. Naast alle genoemde musici blijft het gitaarspel van Mike Stern uiteraard prominent aanwezig, maar hij geeft alle ruimte aan hen.

Net als bij mijn MM stukkies over de Bob James albums is ook dit “stukkie” geschreven terwijl ik het album beluisterde. Met een speelduur van vijf kwartier is dat best een lange zit, maar het knappe van het album is dat het nergens inzakt. Opvallend feitje vind ik dat iemand het album ooit hier op MM heeft geplaatst (dank daarvoor) maar geen stem heeft uitgebracht. Laat mij dan maar de eerste zijn: 5 sterren!