Patricia Barber - Mythologies (2006)

Ja, dit album kwam ik onlangs tegen en de uitnodigende albumcover wist mij over te halen om dit album eens te beluisteren. Ik wist niet wat ik er van moest verwachten, alleen dat dit een jazz album was. Het album wist me bij de eerste luisterbeurten al stevig vast te grijpen en mij niet meer los te laten. Keer op keer draaide ik bepaalde nummers die mij uiteindelijk bij het hele album brachten. Zoals ik al zei had ik nog nooit van Patricia Barber gehoord en ik was dan ook aangenaam verrast met deze Mythologies. Het is een soort jazz, maar totaal niet de jazz die je misschien zou denken. Hier geen blazers, maar het is vooral de piano en de gitaarpartijen die hier de grootste rol spelen. Barber weet als geen ander de combinatie piano en electrische gitaar om te toveren tot een waar jazzfenomeen. Onwijze gitaar solo's begeleid door de piano en vaak een stevige upbeat van de drums. En natuurlijk niet te vergeten de zoete, heerlijke stem van Patricia Barber zelf. Van heel episch tot heel rustig solo spel; het komt allemaal aanbod op dit veelzijdige plaatje van een geweldige artieste. Mijn voorkeur gaat uit naar nummers als Moon en Hunger die stevige uitspattingen bevat van het instrumentarium, maar ook de wat rustigere nummers als Orpheus / Sonnet en Persephone weten mij oneindig te boeien. Een prima plaat dus, hoewel mijn waardering nog meer moet groeien om dit album een hogere waardering te geven. Voor nu blijft deze hangen op 3*. Wel een tip deze mythologies van Patricia Barber.