Laurence Jones - Take Me High (2016)

Opvallend aan de hoezen van de albums van Laurence Jones is de ietwat chagrijnige blik van mijnheer Jones. Mensen die Jones live hebben meegemaakt weten dat hij van de eerste tot de laatste noot met een smile van hier tot Tokyo op het podium staat. Aan de andere kant is de muziek op zijn CD's ook niet helemaal representatief voor de live artiest die Jones is. De albums van Jones zijn niet slecht, maar maken gewoon minder indruk dan de live optredens. Dat is ook op de nieuwste Take me high het geval. Maar ik moet direct zeggen dat zijn songs wel gestaag beter worden. Vooral de langzamere nummers zijn op en top verzorgd. De up-tempo nummers missen nog wel steeds karakter en hij is nog steeds niet de beste zanger. Maar is de man met wie hij nu al vergeleken wordt, Eric Clapton, wel een goede zanger? Dacht het niet, maar het heeft Clapton niet echt in de weg gezeten. Maar wat men ook van deze plaat vindt: Jones moet je gewoon live zien. Hij is regelmatig in ons land te bewonderen. Komt hij in de buurt dan kun je met een gerust hart heen gaan en op zeker dat je een geweldige avond hebt. Een fantastisch gitarist met ontzettend veel lol in zijn werk, dat is Laurence Jones en die gaat ons nog vele jaren vermaken.

De teksten en z 'n stemgeluid klinken (nog) wat routineus, maar de telecasterlicks op dit album mogen er zijn.
In de nummers Take Me High en Down And Blue hoor je met name de potentie van deze gast.
Ik ga hem zeker een keertje bekijken.