Nektar - ...Sounds Like This (1973)

Terug naar mijn jeugd, in de bar waar ik altijd kwam draaide men altijd wat undergroundachtig materiaal. Het nummer 1-2-3-4 van Nektar was daar een van de meest gedraaide nummers. Spacerock,hardrock,experimenteel, van alles zit er in. De band kwam uit engeland maar brachten de meeste tijd door in duitsland vandaar vaak de gedachte dat het een duitse band was.
Do You Believe In Magic is ook een nummer die weer nostalgische gevoelens oproept, opent als een ballad maar wordt steeds steviger om dan aan het eind in een gitaardestortion te eindigen. Good Day is een blues/rocknummer, New Day Dawning is een rockballad wat een stukje Norwegian Wood in verwerkt is maar ook weer wat stevigere stukken kent. What Ya Gonna Do is een vlot blues nummer met heerlijk hammondorgelwerk en lijkt wel wat op Ten Years After.
De rest van de plaat blijft spacy en experimenteel, leuk om weer eens te horen.

Bovengemiddelde Nektarplaat. Niet onwijs progressief of psychedelisch zoals ander werk van ze, maar wel erg fijn. De plaat komt erg 'jam-achtig', en daardoor heel spontaan, over. De leadgitaar is soms vrij bluesy, verder is het album toch wel duidelijk herkenbaar als Nektar.

Smetje is dat de productie wel wat scherper/netter/van betere geluidskwaliteit had gemogen.

Is dit een live opname? Zo klinkt het wel namelijk... What Ya Gonna Do? vooral. Echt wel een stuk minder dan meesterwerken A Tab in the Ocean en Remember the Future. Meteen maar in de score aanpassen...

Op deze plaat wilde de band hun psychedelische "live"-sound laten doorklinken, wat resulteert in een jamplaat. Het is niet live, maar het klinkt wel live. Het mist samenhang en is ook in maar 3 dagen opgenomen. De songs zijn ouder dat de songs van 'A Tab in the Ocean' en ' Journey to the Centre of the Eye'. Het idee was ook om deze oudere songs van de band (of eigenlijk nog vóór ze Nektar heetten) vast te leggen. En hoe kan dat beter dan live-in-the-studio met een lekker laat-jaren-60 sound.

Binnen die context klinkt dit als een prima 1968/1969 psychrock-plaat, maar dan wel met erg vlammend gitaarwerk. Deze plaat ligt het dichts tegen de bluesrock aan, als elke andere plaat van de band. Het is even iets totaal anders dan de symfonische rockplaten die deze plaat omsluiten, maar ik vind het verder een erg prima plaat (maar ik houd ook wel improvisatiemuziek en jammuziek). Misschien wel een beetje vergelijkbaar met de band Jane.