Vanaf de eerste noten van het album klinken de voor Deacon Blue zo karakteristieke piano-klanken ons tegemoet, feest de herkenning in het het openingsnummer, met een gitaar die nooit ver weg is maar in essentie is dit een Piano gedreven Pop band (die de gitaar niet schuwt).
The Believers en
This Is A Love Song, strijden om het predicaat sterkste nummer van het album; de single wint. Net iets meer ingrediënten werden er hier gebruikt, alleen de tekst is niet te sterk.
Meer piano op
I Will and I Won't hunkert naar romantiek zoals Ricky vaker heeft gemaakt zoals
Chocolate Girl, wie niet van romantische ballads houdt zal hier afhaken, ook omdat het redelijk ontkleed is maar niet minimalistisch.
Meteors de eerste keer dat opvalt dat de stem van Ricky toch meer moeite moet doen om de noten te raken, maar het lukt hem nog, hetzelfde geldt eigenlijk ook voor
Lorraine McIntosh zij lijkt wel minder te leiden onder ouderdom van de stembanden. Ricky klonk altijd al wat hees maar in dit nummer is dat iets duidelijker te horen. Of had hij een slechte dag?
Alle nummers zitten muzikaal weer prima in elkaar maar het klinkt wel alsof ik het al eerder heb gehoord in oudere werk, zelfde geldt voor
Gone. Het gitaarwerk in laatstgenoemde nummer knipoogt hier wat naar de stijl van The Edge (U2) en Coldplay. In het meer ingetogen
What I Left Out komt een stuk oude Deacon Blue melancholie weer naar boven. Wellicht het op twee na beste nummer.
A Boy een experiment met instrumenten uit de klassieke muziek die in de verte naar The Beatles neigt.
Birds de violen blijven maar iets verder naar de achtergrond. "One day we gone be free" dit nummer zou eigenlijk beter passen op het vorige album want die had als sub-thema de onafhankelijkheid van Schotland. Daar past dit prima bij, hier valt het overigens prima nummer iets uit de toom. Het klinkt ook als een kerstmis-single.
You Can't Know Everything de kerstsfeer wordt nu echt doorgedrukt.
Delivery Man "i'm just a singer of song" zelfreflectie maar het spat er niet vanaf, de aflevering

had beter gekund.
Come Awake en we naderen het einde van het album want dit is eigenlijk de afsluiter afgezien van de instrumentaal die volgt. Ze kunnen niet wakker blijven zingen ze in de tekst en zo voelt het ook aan. Gaat uit als een nachtkaars maar je wordt dan weer gewekt met het aanzwellende slotnummer. Met het instrumentale
B Boy gaat het album dan toch als een nachtkaars uit, een exercitie in arrangementen voor klassieke instrumenten die al eerder in
A Boy werden gepresenteerd.
Ze kunnen nog steeds een prima album afleveren, maar toch lijkt het een herhaling van zetten. De teksten lijken iets minder gedreven dan wel van minder pathos voorzien. Het album klinkt als een geheel en dat is zowel het sterk- als wel zwaktepunt, geen nummer die er echt ver boven uitsteekt. Het album zal het prima doen onder de kerstboom, niemand die er zich aan zal storen in een gemêleerd gezelschap. Maar daar is het nu nog te vroeg voor om van te genieten. Een kerst-album voor mensen die geen kerstmis vieren maar nog wel willen geloven, The Believers.