Dayna Kurtz - Postcards from Downtown (2002)

Een tip voor de fans van deze plaat:
Ray LaMontagne - Trouble

Een veel beter album in dezelfde stijl en eenzelfde soort stem.

Mooi jazzy album. Maar dan niet jazzy op de softe manier van een Norah Jones. Dayna Kurtz heeft meer ballen en kan soms behoorlijk venijnig worden zoals in Somebody leave the light on. De songs zijn zeer afwisselend en dat houdt het album ook boeiend, Daarnaast een prachtige begeleiding voor haar intelligente teksten.

Somebody Leave the Light On is wel een heel lekker nummer. Het titelnummer idem. Draai Dayna niet vaak, maar eigenlijk is dat onterecht. Dit is opvallende muziek in het nogal volle wereldje van vrouwelijke singer songwriters. Zowel qua stem als instrumentatie wijkt ze nogal af, richting jazz ongetwijfeld. Maar niet in alle songs hoor.

Na het lezen van Richie Havens' obit in de Mojo van vorige maand ook deze plaat maar weer eens uit de la gevist. Havens was Kurtz' mentor en zingt hier ook nog mee op Somebody Leave A Light on.

Ik begrijp er eigenlijk geen bips van dat deze plaat niet veel vaker in m'n spelert zit en ik, ondanks dat ik Postcards en Otherwise Luscious Life destijds echt hèèl veel gedraaid heb, nooit verder gegaan ben met deze dame. Gelijk maar Beautiful Yesterday besteld ..........

De stem van Dayna Kurtz doet me denken aan jazz. Niet de pseudo jazz van Norah Jones of Katie Melua, maar die van een donkere rokerige nachtclub. Als de liedjes op "Postcards from Downtown" zo af en toe worden aangekleed met aanzwellende elektrische gitaren ontstaat er precies die sfeer. "Somebody Leave a Light On" is daarvan een mooi voorbeeld. De sfeer op "Postcards from Downtown" is zo af en toe best beklemmend en de stem van Kurtz is doorleefd met emotie. Er zit behoorlijk wat venijn in de teksten en dat prima bij de meeslepende muziek. Mooi album.

Droomboluszegt Bij mij een soortgelijke ervaring/gedachte, ik had hem al ergens naar boven verbannen en daar met het strijken op zo'n portable radio/cd-speler maar weer eens opgezet. Waarbij het mij opviel dat de plaat opvallend tijdsbestendig blijkt. "Love gets in the way" vond ik toen al de mooiste single van dat jaar en in retrospectief 1 van de beste singles van de 00s. Maar de rest is ook behoorlijk steekhoudend. Kurtz leek me toen zo'n vrouw die haar roerige gemoed in een keer op je schoot legt, hetgeen best heftig is als dat zo in de muziek tot uitdrukking komt. Ik lijk dat nu, na wat jaren beter te kunnen hebben. Want het voornaamste is dat dit 'echt' is en 'echte muziek' blijft.

Inderdaad een uitstekend album van Kurtz. Somebody Leave A Light on gaat trouwens over de betreurde Jeff Buckley.
Lang gedacht dat dit haar debuut was, maar dat is Otherwise Luscious Life.
Geweldige zangeres, live altijd fantastisch.
Waar blijft eindelijk eens een nieuw studioalbum?

Bij kringloop gevonden ben benieuwd