McCoy Tyner - Nights of Ballads & Blues (1963)

Met: McCoy Tyner (piano); Steve Davis (bas); Lex Humphries (drums)

Deze plaat werd op Instagram aangeraden door een dj/jazzliefhebber die dit tipte als zijn favoriete soloplaat van Tyner. Het doet vermoeden dat de tipper in kwestie romantische herinneringen heeft aan dit plaatje, want Tyner heeft toch een hoop platen gemaakt die interessanter zijn.

De toenmalige pianist van John Coltrane plinkt en plonkt in zijn gracieuze stijl wat standards op tape (zelfs de twee composities van Monk worden opvallend braafjes vertolkt), terwijl bassist en drummer zorgen voor een goede groove-met-houtgalm daarachter. Wie zelf een romantisch en/of 'sophisticated' etentje aan het organiseren is, mag dit gerust op de playlist zetten. De naar avontuur hongerende jazzluisteraar begint na drie nummers echter te hopen dat er nog een flinke vechtpartij uitbreekt in de studio, om de sfeer van risicoloze lieflijkheid een béétje te doorbreken.

Alleraardigst plaatje verder, hoor. Nog niet bijna de beste van Tyner, maar goed, liefhebbers op Instagram kunnen ook niet altijd gelijk hebben.

Ik vind dit ook wel een beetje een tegenvaller van McCoy, en dat op Impulse!
Maar gelukkig wordt het latere werk beter en beter en beter.

Verder is er niet veel mis met deze plaat, als achtergrondmuziek.