McCoy Tyner - McCoy Tyner Plays Ellington (1965)

Binnen de gastronomische wereld bestaan er van die aparte smaakcombinaties die de verbeelding tarten: witte chocolade en caviaar is er zo een Allebei afzonderlijk erg lekker of met andere smaken, maar tezamen? Ellington is hier de witte chocolade, Tyner de caviaar.

"Similar to John Coltrane" volgens mijn Spotify, daar zal ergens iets wel van kloppen Het leuke aan dit album is dat het voelt alsof het pakweg een decenium eerder zou kunnen opgenomen geweest zijn. Alsof het trio besloot om nog één keer "for old times' sake" het Ellington-repertoire naar boven te halen. Die Latijns-Amerikaanse percussie-instrumenten lijken op het eerste gehoor wat misplaatst, maar Caravan klinkt er een stuk uitnodigender door: mee op deze nostalgische reis? Jazeker!

Eigenlijk hoor je al vanaf die eerste tikjes van Duke's Place dat dit één groot feest gaat worden! Sollitude heeft eerder iets weg van die innerlijke blijdschap die je hervindt na het tijdelijk ontkomen aan een beklijvende drukte - It Don't Mean a Thing (If It Ain't Got That Swing) en I Got It Bad (And That Ain't Good) zijn gewoon 'ouderwets goed' gespeeld.

The Duke's muziek heeft nu eenmaal dat aanstekelijk optimistische karakter. Soms is het fijn om geen muzikale grenzen op te zoeken, maar gewoonweg een eenvoudige vorm van speels enthousiasme aan de dag te leggen.