Night Verses - Into the Vanishing Light (2016)
mijn stem
2 stemmen
Verenigde Staten
Rock / Punk
Label: Equal Vision
-
The Future as History: I Love You Dead (4:14)
-
Connecting Hexes (3:34)
-
Drift (5:01)
-
A Dialogue in Cataplexy (5:17)
-
Vantablack (3:39)
-
Faceless Youth (3:55)
-
Panic and Pull Your Heart Out (4:12)
-
Growing Out of Orbit (5:08)
-
Blue Shades of the Sun (3:24)
-
Strange Graves (5:03)
-
Phoenix III: Into the Vanishing Light (10:38)
0
geplaatst: 19 juli 2016, 23:05 uur
Beluister het album: Into the Vanishing Light
Toen Into the Vanishing Light uitkwam, was ik eigenlijk helemaal niet meer geïnteresseerd in Night Verses. De tracks die ik heb gehoord van Lift Your Existence spreken me namelijk compleet niet aan, vrij glad geproduceerde post-hardcore met progressieve randjes. Hoe dan ook, na het lezen van een interview met zanger Doug Robinson was ik erg benieuwd geworden naar deze tweede plaat. Night Verses zou een complete koerswijziging hebben doorgemaakt met een experimentele en duistere plaat met Ross Robinson achter de knoppen. Laatstgenoemde staat erom bekend muzikanten op de toppen van het fysieke en mentale kunnen te brengen. Bewijsstukken zijn onder andere de eerste platen van Korn en Glassjaw.
Bands kunnen vaak zichzelf iets te ambitieus neerzetten in statements. Night Verses levert echter geen loze woorden, want dit is echt een compleet andere plaat dan Lift Your Existence. Ten eerste is het geluid vele malen ruwer, dit voelt als muzikanten die samen in de studio compleet zichzelf kapot spelen. Daar waar de vorige plaat toch behoorlijk catchy tracks had, is Into the Vanishing Light duidelijk bedoeld om als geheel te beluisteren. De gehele plaat heeft een duistere ambient-ondertoon, en het maakt niet uit of de band het rustig of juist chaotisch aanpakt.
De band was verrast dat Ross Robinson alle rustige tracks pakte van het beschikbare materiaal (55 songs) om op te nemen, ik begrijp hem wel. Tracks als Drift, Panic and Pull your Heart Out en Vantablack zijn mooie stemmige tracks die als een combinatie van Deftones en The Cure klinken, vooral door het basgerichte geluid. Het energiekere werk doet me denken aan Norma Jean en At The Drive-In. Drummer Aric Improta laat heel veel ritmische hoogstandjes horen op deze plaat, zonder de boel helemaal dicht te timmeren. Er is ontzettend veel ruimte in Into the Vanishing Light, waardoor de plaat, ondanks zijn relatief doffe sound, goed en aangenaam te beluisteren is.
Wie weer een sterke experimentele post-hardcoreplaat wil horen moet hier echt achteraan. Ik heb er vier sterren voor over.
Toen Into the Vanishing Light uitkwam, was ik eigenlijk helemaal niet meer geïnteresseerd in Night Verses. De tracks die ik heb gehoord van Lift Your Existence spreken me namelijk compleet niet aan, vrij glad geproduceerde post-hardcore met progressieve randjes. Hoe dan ook, na het lezen van een interview met zanger Doug Robinson was ik erg benieuwd geworden naar deze tweede plaat. Night Verses zou een complete koerswijziging hebben doorgemaakt met een experimentele en duistere plaat met Ross Robinson achter de knoppen. Laatstgenoemde staat erom bekend muzikanten op de toppen van het fysieke en mentale kunnen te brengen. Bewijsstukken zijn onder andere de eerste platen van Korn en Glassjaw.
Bands kunnen vaak zichzelf iets te ambitieus neerzetten in statements. Night Verses levert echter geen loze woorden, want dit is echt een compleet andere plaat dan Lift Your Existence. Ten eerste is het geluid vele malen ruwer, dit voelt als muzikanten die samen in de studio compleet zichzelf kapot spelen. Daar waar de vorige plaat toch behoorlijk catchy tracks had, is Into the Vanishing Light duidelijk bedoeld om als geheel te beluisteren. De gehele plaat heeft een duistere ambient-ondertoon, en het maakt niet uit of de band het rustig of juist chaotisch aanpakt.
De band was verrast dat Ross Robinson alle rustige tracks pakte van het beschikbare materiaal (55 songs) om op te nemen, ik begrijp hem wel. Tracks als Drift, Panic and Pull your Heart Out en Vantablack zijn mooie stemmige tracks die als een combinatie van Deftones en The Cure klinken, vooral door het basgerichte geluid. Het energiekere werk doet me denken aan Norma Jean en At The Drive-In. Drummer Aric Improta laat heel veel ritmische hoogstandjes horen op deze plaat, zonder de boel helemaal dicht te timmeren. Er is ontzettend veel ruimte in Into the Vanishing Light, waardoor de plaat, ondanks zijn relatief doffe sound, goed en aangenaam te beluisteren is.
Wie weer een sterke experimentele post-hardcoreplaat wil horen moet hier echt achteraan. Ik heb er vier sterren voor over.
* denotes required fields.
* denotes required fields.