Hammers of Misfortune - Dead Revolution (2016)

Album stream: Dead Revolution

Een steen.
Daar heb ik blijkbaar onder gelegen de afgelopen 15 jaar. Niet 1 keer kruisten de Onfortuinlijke Hamers mijn pad. En dat is jammer. Maar niet getreurd, althans niet te lang, want het is nooit te laat. Ik heb mij na beluistering van dit juweeltje van een album naar de band's Bandcamp pagina gesneld en heb de volledige backcatalogue aangeschaft. Soms, heel soms, tref je een band waarbij voor het gevoel alles klopt. HoM is voor mij zo'n band. Ja, ik hoor overal invloeden van andere bands maar het smeden van een sound als deze band heeft is een kunst op zich.
Als ik me tot dit album beperk, het bestaat uit louter hoogtepunten, valt me direct op hoe fijn en ongedoktert de sound is. Niks computerrechttrekkerij-die bassdrum moet eigenlijk een microseconde later-gezeik. Nee, zo staat het op band en de enorme charme die daarvan uitgaat is verfrissend. Als een teug frisse lucht in de dichtgesmeerde producties wereld van rock en metal gerelateerde muziek.
Ik heb net alles een weekje (iets minder) in bezit dus ik wacht nog even met een beoordeling. Mar dat alle albums sowieso boven de 4 scoren is voor mij duidelijk. De vraag is alleen: hoe ver boven de 4?

Laat ik afsluiten met : vandaag genoot ik het meest van Sea of Heroes.

Blijkbaar lag je niet alleen onder die steen.

Ik ontdekte dit album vandaag pas en was verbaasd dat deze band al 15 jaar bestaat. Hun 5 eerdere albums staan intussen op mijn verlanglijstje.

De hoes van The Locust Years kwam me wel bekend voor. Dat album blijk ik op mp3 te hebben.

Ik had die ooit als thumbnail hier.

Sinds ik dit album eind vorig jaar voor het eerst hoorde, ben ik het alleen maar meer gaan waarderen. Aanvankelijk vond ik Hammers of Misfortune vooral overkomen als een kruising tussen Iron Maiden (vooral de zang) en Deep Purple (orgel). Gelukkig blijkt er toch meer te zijn dan dat. De meeste nummers zijn goed, en ik ben het eens met Thenops beschrijving van het geluid van het album: het album ademt en leeft.
Enige echte minpunt vind ik afsluiter Days of '49, dat me net wat teveel als een folkachtig melodietje klinkt.

Dat is niet verrassend, aangezien dat een cover van Bob Dylan is.

Ow, dat wist ik dan weer niet. Ik ken mijn klassiekers zoals je ziet Vond het nummer ook al slecht bij de rest passen.

Nja, de heavy stukken zijn geweldig, de rest... ben er nog niet zo uit. Hier en daar hoor ik wat terug van de debuutplaten van Dream Theater en Psychotic Waltz en nog wat meer oude (southern) rock. Er zitten ieder geval erg gave stukken, waardoor ik het nog wel es weer zal proberen. Voor nu maar geen cijfer.

Hier nog even de link naar hun bandcamp pagina, waar de hele plaat te horen is.

Kom ik nog aan, tig jaa later Deze band sinds vorige week op de radar gekregen toen ik bij No Dust Records in Wezep door alle bakken met moois deze cd tegen kwam. De hoes beoordelend kon ik niet anders concluderen dan dat het om een Cannibal Corpse achtige band moest gaan. Niet echt mijn kopje thee dus maar weer teruggelegd. Een maat van me nam de cd uiteindelijk toch mee. Voor die 2,50 wou hij de gok wel wagen...Al rap kreeg ik berichtjes van 'm dat ik dit zeker eens moest gaan checken. En zo geschiedde. In eerste instantie moest ik erg wennen aan de zang. Die vond ik niet heel erg 'lekker' klinken. Muzikaal was ik gelijk overtuigd. Klinkt fantastisch! Na een paar keer luisteren was de zang ook meer gesetteld. En zojuist heb ik deze en 17th Street op lp gekocht. Man wat mooi dat je op deze manier dan weer aan iets 'nieuws' komt.