Young Bleed - My Balls & My Word (1998)

Redelijke plaat, bevat een paar erg aardige momenten, zoals Ghostrider en How Yo Do Dat, maar toch ook veel te veel filler. 2.5*

Kom op man, dit is een van de beste No Limit albums. Erg goede beats en een beetje a-typisch No Limit. Goede laid-back nummers.

4*

Bijna twintig jaar later kan ik deze plaat iets meer op waarde schatten. Nog steeds hoor ik veel filler, en een echt goeie plaat is dit ook niet, maar ik waardeer de sound van Young Bleed ook wel. Tof en enigszins bijzonder aan dit album is dat het eigenlijk helemaal geen echt No Limit-werk is.

Hoewel het tijdens het magische No Limit-jaar 1998 uitkwam en natuurlijk een klassieke No Limit-cover heeft, is het merendeel van deze plaat los van P's fabriek opgenomen. Weinig No Limit-gastartiesten, amper muziek van Beats by the Pound. En dat werkt wel: je hoort dat Bleed gewoon zijn eigen sound had ontwikkeld met zijn eigen groep. Master P heeft er ditmaal alleen een klein No Limit-sausje heeftoverheen gelegd, door zoals zo vaak direct op het eerste nummer het woord te nemen en ook op de single te verschijnen. Dat nummer, How Ya Do That, blijft een echte klassieker, die overigens al zonder P tot stand was gekomen. Hij herkende de hit-potentie en zorgde voor deze remix, met zichzelf erop, en de remix verdreef dat origineel zelf uit zicht.

Later heeft Bleed ook gezegd dat hij niet echt bij No Limit hoorde, maar dat het label meer voor de distributie van zijn werk zorgde. Dat valt ook wel te horen op deze plaat. Zulke deals, waarbij iets van muzikale eigenheid van een artiest wordt behouden, had No Limit vaker moeten maken, dat was voor alle betrokkenen beter geweest denk ik.