Jamie Lidell - Building a Beginning (2016)

Lidell heeft zijn wereldplaat te pakken. Wat klinkt dit heerlijk zeg...
Soul van de bovenste plank.

Nah, beetje glad allemaal, eerder r&b dan soul (ligt het aan mij, of klinkt Lidells stem soms als R. Kelly?). Had hier meer van verwacht.

Nee, had Stevie Wonder gezegd en je was geloofwaardiger geweest.

Ik vind het (tot nu toe) wel een fijn plaatje. Opvallend is dat deze heel erg rustig is. Glad zou ik het niet willen noemen, maar wel erg downtempo.
Morgen eens live naar deze man kijken.

Dat was mijn eerste gedachte na het horen van de titelsong.

Concert in Paradiso was lekker energiek.
Ben blij dat hij weer terug is naar de soulkant, klinkt af en toe wel erg gestyleerd op de CD.
Live is hij echt heel goed.
Zijn beste album blijft Jim

Commercieel begon het voor Jamie Lidell aardig te rollen via de hit Multiply. De absolute wereldwijde doorbraak was er met de feelgoodsong Another Day. De naam van Jamie Lidell was aan het soulfront getekend en bijbehorende albums (Multiply en in meerdere mate Jim) bevestigden zijn gang naar dit muziekgenre.
Even snel als hij dat pak aan trok deed hij het ook weer uit. Het zeer sterke Compass liet alweer een meer experimentele kant van Lidell horen en met het album Jamie Lidell uit 2013 was hij juist weer helemaal terug naar de elektronische muziek. Toch bleek de soul blijkbaar trekken van de eerste singles van dit nieuwe album deden ons juist weer denken aan Jim. Tevens viel op dat het allemaal wat rustiger bleek. Dit vermoeden wordt dan ook nog eens bekrachtigd met opener en titeltrack. Een ontspannen nummer waarvan de titel zeker blijft hangen. Dat doet hij wel wat teniet met het meer funky en aanstekelijke Julian, maar het uiterst rustige I Live To Make You Smile pakt er juist wel weer op terug. Je hoort in dat laatste nummer ook duidelijk de gospel terug, iets waar de backings perfect bij passen.
Ook Find it Hard to Say wordt er niet direct veel sneller, maar is zeker wel een mooi ontspannen nummer. Lidell houdt het dan ook nog rustig op deze plaat met Me and You. De ingrediënten voor een mooie song zijn er en met de uitvoering is ook zeker niks mis.
Dan toch wat meer midtempo op How Did I Live Before Your Love. Dat brengt ook meteen wat meer energie met zich mee. Net als bij het interessante Walk Right Back. Wat mij vooral opvalt is dat dit nummer zo goed opgebouwd is. Zit gewoon heel erg goed in elkaar. Of met de funkyness van Nothing’s Gonna Change. De vibe is dan ook meteen herkenbaar goed en vrolijk. Veel mensen zullen Lidell weleens zo het liefst horen.
Dat Jamie ook inspiratie haalt uit andere artiesten horen we op de ballad In Love and Alone, die zo van Stevie Wonder had kunnen zijn. Dan komt daarop juist de gospel weer terug met Motionless. En daarna komen we op het beste nummer dat deze plaat te bieden heeft. Het heet Believe in Me en oei wat een fantastisch nummer is dat. De spanning is constant voelbaar, de energie wil los maar mag niet. Soms breekt het dan toch door die barrière heen, maar wordt net zo snel weer ingedamd. Je wilt hier naar blijven luisteren.
Dan is de overstap naar het dromerige van I Stay Inside er toch wel eentje die even gemaakt moet worden. Wel weer een prima song trouwens. Net als het vrij kale (stem, keyboard en violen) Precious Years. Afsluiter Don’t Let Me Let You Go is dan ook weer van prima kwaliteit en sluit een rustiger album van Jamie Lidell af. De soul is wel weer terug, maar de versnelling is er een beetje uit.

Ik luister altijd graag naar Jamie Lidell platen. Het zijn alleen nooit echt uitschieters.. Ben hier dan wel weer benieuwd naar.