McCoy Tyner - Dimensions (1984)

Lekker swingende jazzrock/fusion-plaat van McCoy samen met Gary Bartz (alt), John Lee (bas), Wilby Fletcher (Drums) en John Blake (viool). McCoy speelt alleen piano dus geen synthesizers o.i.d. Het enige electrische instrument is de basgitaar.

Met 5 zelf geschreven songs (2 van McCoy, 1 van John Blake, 1 van Gary Bartz en 1 van John Lee) en maar 1 standard (Prelude to a kiss) van Duke Ellington is het ook een frisse plaat. Het klinkt nergens als een jaren tachtig plaat, en is eigenlijk gewoon een goede plaat, met flink wat pit.

Eigenlijk gewoon een plaat, die je zo mee naar huis kunt nemen, als je hem tegenkomt.

Op vakantie in San Francisco heb ik dit album op vinyl gekocht voor slechts 3 dollar bij de befaamde platenzaak Amoeba. Amoeba bleek een schandalig dure platenzaak, maar dit plaatje (zo goed als nieuw) was zo laag geprijsd dat ik vermoed dat er nauwelijks interesse voor is. Op de gok Dimensions gekocht en vandaag alvast op Spotify geluisterd. Het blijkt een zeer vermakelijk album te zijn. Tyner heeft in 1984 zijn geluid aan de tijdsgeest aangepast, zonder zijn authentieke geluid te verliezen. Zo is de sound op Dimensions heerlijk ruimtelijk opgenomen en past helemaal bij de jaren 80. Zijn pianospel is in 1984 wat dynamischer t.o.v. bijvoorbeeld zijn pianospel op The Real Mccoy (1967) of Extentions (1972). Verassend album en de opener One For DEA is echte een banger. Daarom veel zin om deze plaat thuis op vinyl te beluisteren.