Amos Lee - Supply and Demand (2006)

Het debuut vond ik erg verfrissend. Maar hier heb ik een beetje hetzelfde als bij de tweede van b.v. een Norah Jones of Jack Johnson: het is meer van het zelfde. Helemaal niet slecht, maar eigenlijk heb ik het dan wel weer een beetje gehoord.
Voor diegenen die helemaal wegzwijmelen bij het debuut kan ik deze opvolger blindelings aanraden.
Lekkere relaxte muziek die je alle tijden wel op kunt zetten: het kabbelt heerlijk door.

Zoals hierboven gezegd, het kabbelende beekje van debuutplaat Amos Lee kabbelt op deze Supply and Demand rustig verder zonder enige stroomversnelling.
Heerlijke plaat voor 's avonds.
Het enige dat ik mis is de geweldige song Makin' Love, die had hier wel bij gemogen.

Mooie muziek hoor, maar inderdaad meer van hetzelfde, wat ik in dit geval een beetje storend vind. De man schijnt er live meer variatie in te brengen ...
3*

Amos Lee is zo'n artiest wiens cd je aan iedereen cadeau kan doen; gewoon opzetten tijdens visite, of relaxt luisteren in je bedje. Debuut-cd is wel beter. Heeft net even wat meer melodie.

Lekker voor de regenachtige zondagmiddag op de achtergrond. Shout out loud springt er wel een beetje uit. Verder niet overdreven spannend, gewoon ontspannen.

Vond zijn eerste album erg goed, maar deze veel te zwijmelig en weinig melodieus.. Jammer, geen goeie tweede CD.

Hier ook.. zijn debuut was ik vanaf eerste keer dat ik het hoorde helemaal weg van... En nog steeds!
Alleen dit album kan me niet genoeg boeien. Man blijft een mooie stem hebben alleen het gaat me vervelen.. Geef het album een 3, maar doe mij maar z'n eerste album..

Ga hem 4 februari live zien en horen in Tilburg, ben benieuwd

Vind deze veel op debuut lijken, maar ik vind deze beter. Kabbelt, zoals gezegt, lekker door, prima achtergrondmuziek.
3,5*

Typisch voorbeeld waarom men een album (minstens 1x)volledig moet beluisteren alvorens te stemmen. Na de eerste 3 liedjes dacht ik: warme, mooie stem maar o-zo nietszeggende composities. Ik had al een matige 2,5 in gedachten. Maar dan komen plots een aantal sterke nummers aan: Careless, Skipping stone en vooral het titel nummer. Maar voordat ik eraan denk om dit album met 3,5* te waarderen komen toch weer zo'n paar slappe songs de plaat afsluiten. Uiteindelijk verdict: 3*

Vind deze wel wat minder dan zijn eerste. Waar zijn eerste nog een paar prachtige nummers had, heeft deze er tot nu toe geen 1. Vandaar maar 3,5*, omdat hij alsnog een mooie stem heeft

Ik vind het een top van een CD; eigenlijk wat beter dan zijn eerste CD. Maar die moet ik misschien wat meer beluisteren.
Ik kende Amos Lee niet, maar hoorde hem voor het eerst op het North Sea Jazz Festival.

Gewoon hele mooie muziek..
Muziek die goed is in zijn soort,
niet spectaculair, maar wel geweldig
gezongen en qua lyrics zit het ook mooi inelkaar.
Hm momenteel net geen 4,0

Edit: nee toch wel net een 4,0.. het andere album zit er net iets onder..

Wederom een sterk staaltje van mooie muziek. AMos Lee doet wel wat meer van hetzelfde, maar wel op dezelfde lekker manier.

Misschien wat minder dan z'n voorganger, maar er zitten toch een aantal prachtnummers tussen zoals Shout Out Loud, Freedom en Night Train.

Amos Lee doet misschien dan wel het zelfde kunstje, maar dat is nog altijd beter dan de artiesten die zich verplicht voelen om verfrissend en vernieuwend te zijn om hun luisteraars maar tevreden te houden. Ben er blij mee dat hij geen verandering of een andere stijl heeft geforceerd, want dit staat hem prima.

Dat deze plaat vervolgens wel heel vergelijkbaar is met zijn debuutalbum neem ik voor lief, je hoeft ze ook niet achter elkaar af te spelen.

Favorieten zijn "Sympathize", "Supply and Demand" (beetje country-karakter) en "Sweet Pea".