Luke Winslow-King - I'm Glad Trouble Don't Last Always (2016)

I'm glad trouble don't last always klinkt alvast geweldig. Op 30 september komt het nieuwe album uit. Alle tijd om als voorbereiding de voorganger eens goed te beluisteren. Dat is er tot nog toe nog niet van gekomen.

Everlasting arms is een prachtplaat, Henk!

Kende dit ook nog niet, maar het zat prompt in de doos nieuwe "cadeautjes" die Meneer PostNL vandaag bracht.

'I'm Glad Trouble Don't Last Always", wat een bluesje hè! Het is allemaal erg gevarieerd en ik vind lang niet elk nummer nu al leuk. Hij zingt ook nogal glad soms. Geweldige gitarist wel. Maar het is heerlijke zomermuziek en het album is kort. Ideaal dus.

Hij is al eens bij DWDD geweest.
Luke Winslow-King - Swing That Thing - 28-1-2015 (minuut) - dewerelddraaitdoor.vara.nl

Dat is een afrader, geen aanbeveling doorgaans.

Moeilijk, moeilijk, moeilijk. Ik was heel enthousiast over het titelnummer I'm glad trouble don't last always. Dat is nog steeds zo, maar het album heeft bepaald niet over de hele lengte dat niveau en dat heeft vooral te maken met de vaak te ingehouden zang die niet overal overeenkomt met de sfeer van de song. Change your mind is zo'n nummer. Lekker deuntje, maar op zo'n gezapig Jack Johnson toontje gezongen dat het al snel zeikerig wordt. Zelfde geldt voor de opvolger Heartsick Blues. Zo'n titel vraagt om diepgang, een stem die laat doorklinken hoe hartzeer voelt. Zoals hij het zingt is het alsof hij het helemaal niet erg vindt dat het over is. Esther Please, wat een heerlijk nummer, maar ook weer die zang en zo gaat het door. Tot Louisiana Blues. Je voelt dat hij vocaal tot de bodem moet gaan en het zal ongetwijfeld pijn hebben gedaan, maar het resultaat is dan wel eens echt heel goed. Ook de afsluiter is dan weer helemaal prima.

I'm glad trouble don't last allways is een plaat in het pop/roots hoekje met een vleugje blues. King is een uitstekend songschrijver en een even zo goed gitarist. De zang blijft echter te ver achter om hem tot de groten te rekenen. Als hij de volgende keer wat meer risico's durft te nemen, zowel in de zang als misschien nog wel meer in de productie dan kan hij de definitieve stap in mijn ogen best maken. Dus iets minder Jack Johnson en iets meer Junior Kimbrough graag. Dank U.

Ik ben het grotendeels eens met Hendrik68.
In vergelijking met 'Everlasting Arms' is I'm 'Glad Trouble Don't Last Always' wat minder gevarieerd aan stijlen. Het nieuwe album is veel meer een bluesplaat geworden. Dat pakt soms heel goed uit, soms wat minder. De hele plaat staat in het teken van zijn scheiding met Esther Rose King, die hier dus ook niet meer te horen is (en met name haar vocale inbreng wordt best gemist). Ieder liedje gaat direct of indirect over haar. Dat hij de scheiding inmiddels heeft geaccepteerd, blijkt trouwens uit de woorden in de hoes van de plaat. Zeer respectvol hoe hij over haar schrijft.

Het begin van "On My Way" doet me qua gitaarspel aan Jeff Buckley denken, maar uiteindelijk blijkt het toch een vrij standaard AM-Radio nummer. Niets mis mee verder. Het gitaarwerk op dit album springt er overigens in positieve zin uit.

"I'm Glad Trouble Don't Last Always" is meteen het beste nummer van de plaat, en een van LWK's beste nummers. Een voor zijn doen zeer rauw geluid, opgebouwd uit een vrij simpel bluesrifje. Wel een liedje dat echt blijft hangen, met als hoogtepunt een fantastische gitaarsolo.

Jammer dat "Change Your Mind" hierop volgt, het meest gezapige nummer op het album. Dit lijkt inderdaad op Jack Johnson, wat niet bepaald een compliment is.

"Heartsick Blues" is dan weer een ander hoogtepunt. Sterk nummer met mooi akoestisch getokkel, al ben ik het eens dat met name de zang van LWK nergens echt doorleefd of doorspekt van verdriet klinkt. Laten we eerlijk zijn, zijn stem is nou eenmaal niet de beste bluesstem.

De rest van de plaat is best leuk, al wordt het nergens echt spannend meer. Het zwaardere 'Louisiana Blues' en met name de berustende afsluiter 'No More Crying Today' zijn nog best wel de moeite waard. Mooi gitaarwerk weer in de afsluiter.

Ik heb LWK laatst aan het werk gezien in Doornroosje. Je ziet dat er een rasartiest aan het werk is. De nummers op dit album vond ik live ook beter uit de verf komen (met name het titelnummer was geweldig). Deze worp komt wat mij betreft op 3,5*, ietsje minder dan de vorige.