Eric Clapton - There's One in Every Crowd (1975)

wat een draak van een plaat. hier zit werkelijk geen greintje vuur of enthousiasme in..
Vermoedelijk was Clapton toen echt behoorlijk aan de drank.

Ik heb er redelijk wat in huis van deze gitaargigant.

Deze niet, ik heb hem nooit gehoord.

Volgens floris013 heb ik dus niets gemist, ik hoop dat het klopt...??

Hier mis je inderdaad weinig aan. Commercieel vervolg op het onverwachte succes van 461 Ocean Boulevard. Nog wat meer reggae, nog een paar bluesnummers; another album, another tour. Toch nog wat punten door één hoogtepunt: Better Make It Through Today. Kippenvel!

Aardige plaat maar niet bijzonder. Het geheel heeft geen richting, het lijkt alle kant op te gaan, ook is Clapton op deze plaat onder invloed, dat is te horen. Toch staat er op deze rommelige plaat een aantal sterke tracks. Little rachel, Don't blame me en High zijn erg goed maar de wiet dampen komen wel uit de geluidsboxen. Maar wat is daar eigenlijk mis mee??

of aan de cocaine

Een album van E.C in een niet al te beste periode.
Het is tamelijk slap, stuurloos en erg vrijblijvend.
Er wordt tamelijk rommelig gemusiceerd en de meeste liedjes houden ook niet echt over.
De pure redelijk gemeende versie van The Sky Is Crying is 1 van de
weinige echte hoogtepunten.
Verder kabbelt het maar een beetje voort, en blijf je met een leeg gevoel zitten.
Drank,drugs,the blues, het zal ongetwijfeld een rol gespeeld hebben.
Clapton was in de 70's voornamelijk onder invloed.

amai was me dat een tegenvaller vroeger , te mijden !!!

Ik ga niet akkoord met de harde aanval op dit album die hier geuit wordt. Het geheel is niet zo overtuigend, maar er staan 2 ijzersterke nummers op: 'The sky is crying' en 'Better make it through the day'. Veel emotie, ik zie eerder tekenen van een depressie i.p.v. drank, maar het één zal wel met het ander verweven zijn.

Ben het met mijn voorganger eens. Heb deze vandaag weer eens sinds tijden uit de kast gehaald en moet zeggen dat ik toch wel verrast was. Swing low verveeld nooit en ook Pretty blue eyes is heerlijk.

Ja ik schaar deze plaat onder de zondagplaatjes, waar ik mijn verbazing uitspreek rondom het lage gemiddelde cijfer dat dit album krijgt: absoluut ondergewaardeerd.

Ik vond dit ook een flinke mispeer van een genie als Clapton. Heb deze beluisterd zonder van me van te voren te verdiepen, dus onbevooroordeeld. Ik kan alleen maar zeggen dat het me wat te loom en fantasieloos overkomt, weinig inspirerend. Gelukkig heeft hij dat later ruimschoots goed gemaakt. 13 in een dozijn deze van Clapton.

Wat staan hier zoutlose slaapliedjes op.

Ik vind maar 1 nummer echt de moeite waard:
Singin' the Blues

Ik zou niet weten wat hiermee mis moet zijn? ik hoor iig een lekker laid back blues plaatje, die weliswaar nergens echt hoogstaand is, maar over de gehele linie erg lekker wegluistert. Ook de reggaenummers vind ik leuk gedaan, en de ballad better get through today is echt waanzinnig goed. Alleen de opener vind ik iets minder sterk, verder echt niks te klagen hierover!

Na het voortreffelijke 461 Ocean Boulevard is dit album een teleurstelling. Het ligt stilistisch min of meer in de lijn van zijn voorganger maar de songs zijn saai, zouteloos en stralen te weinig uit, enkel The Sky Is Crying en in mindere mate Better Make It Through Today vind ik echt goed. Dit album heeft (door Claptons verslaving?) meer een dopesfeer maar dat levert niet noodzakelijk goede muziek op.

Wat een zielloze plaat is dit; geen wonder dat ik deze niet eerder had gehoord.

Ik ben geen liefhebber van Clapton en beluister zijn platen niet uit vrije wil, maar mijn zus heeft ooit eens een doos vinyl aangeleverd en dat ben ik nu trouw aan het afluisteren. In die doos zat Ocean Boulevard, wat ik een redelijk geslaagde plaat vind. Er zat echter zonder hoes nog een tweede plaat bij ingestoken en dat is deze. Het is een beetje onsamenhangende liedjes verzameling of positief geformuleerd lekker afwisselend. En daar houd ik van. Dit album is een enorme teleurstelling in mijn vooroordelen, want dit vind ik gewoon erg leuk.

Better Make It Through Today, The Sky Is Crying, Little Rachel, Don't Blame Me, High, Pretty Blue Eyes, Swing Low Sweet Chariot en tot slot Singing The Blues worden als goede nummers aangewezen in de 15 berichten hierboven. Acht van de tien liedjes worden aangeduid als sterke nummers, maar wel door een achttal MuMe'rs. Dit is kennelijk een album waarover men het redelijk eens is dat het zeker niet tot het beste werk van de artiest behoort, maar bij velen om verschillende redenen cq nummers. Interessant.

Het is misschien geen extreme hoogvlieger maar zo slecht als sommige het voordoen is het zeker niet. Clapton wordt hier sowieso wel vaak snel afgekraakt heb ik het idee. Net zoals zijn buddy Phil Collins. Konden ze samen weer de fles (flessen...) pakken om dat verdriet te verdrinken.

Met een lied als High op een album is het sowieso al lastig om een onvoldoende te geven, schitterend. Het tweede instrumentale stuk van album afsluiter Opposites is ook om stil van de worden. Dan is ook nog mijn lievelingetje Marcella Detroit van de partij. Nee een 3,5 kan ik hier nog wel aan kwijt.

Heel mooi album dit.
Altijd veel gedraaid.
Samen met slowhand en 461 ocean boulevard veruit het beste van EC

Wanneer je zoals ik destijds instapt zonder kennis van z'n drank en/of drugsverslaving, Cream of Derek, is dit best een prima plaat. Met name kant B is goed te doen. Nu ik meer werk van hem ken (ik kan z'n solo-werk ook waarderen) snap ik dat sommige fans dit na de vorige plaat of eerder werk wat futloos vinden.

Ik vind de reggae nummers niet zo denderend, waarschijnlijk hoopte Clapton na I Shot The Sheriff dat hij kon voortborduren op dit genre, maar de tracks komen helaas niet in de buurt van I Shot The Sheriff.

Voor mij is het openingsnummer goed want ik hou van gospel blues, voor de rest zijn The Sky Is Crying, High en Better Make It Through Today de tracks die mijn oordeel doet uitkomen op een 3,5 ster.