Ian Hunter & The Rant Band - Fingers Crossed (2016)

Eerste nummer dat is gereleased (Dandy) klinkt veelbelovend! Gaat gelukkig verder waar het vorige album ophield. Het nummer is Hunter's tribute aan David Bowie. De man aan wie zijn oude band Mott The Hoople, maar ook Hunter zelf, veel te danken had. Op de typische Hunter manier neergezet en wat mij betreft een voltreffer. Laat dat nieuwe album maar komen! In november ga ik 'm dan toch eindelijk (hoop ik) eens live zien, in Londen

Zeker weten, kijk er ook naar uit!

Een groot aantal rockmuzikanten brandt snel op, maar op Ian Hunter lijkt maar geen echte sleet te komen. Intussen alweer zevenenzeventig en nog steeds vitaal genoeg om vaak op te treden en daar is zeker weer reden toe met de release van Fingers Crossed en op 21 oktober verschijnt de uit dertig cd’s bestaande box Stranded in Reality met een overzicht van zijn carrière.

Die begon eind jaren zestig toen hij toe trad tot de glam rock groep Mott the Hoople. Vooral de albums Mott en All the Young Dudes hebben de tand des tijds doorstaan. Het titelnummer van laatstgenoemde is een song van de hand van David Bowie.

De cd had overigens ook Suffragette City kunnen heten, als Hunter het door Bowie eerder aangeboden nummer Suffragette City niet had geweigerd. De twee hadden een goede band en het lag dus geheel voor de hand, dat Hunter een hommage zou gaan brengen aan Bowie op Fingers Crossed.

Dandy is een ontroerende ode geworden en doet muzikaal denken aan de Bowie’s muziek ten tijde van Hunky Dory.

In 1975 begon Hunter een succesvolle solocarrière. In het persbericht van Proper Music wordt slechts gewezen op de laatste, succesvolle reeks soloplaten als Rant (2001), Shrunken Heads (2007), Man Overboard (2009) en When I’m President (2012).

Volgens mij ten onrechte want hij maakte al prachtige albums in de jaren zeventig zoals bijvoorbeeld You’re Never Alone with a Schizophrenic. Mijn favoriet is Shrunken Heads, waarop hij fel van leer trekt tegen van alles en nog wat.

Zijn huidige fans kunnen met een gerust hart Fingers Crossed aanschaffen, want het is weer van hetzelfde niveau als zijn voorgangers. Het kan natuurlijk ook een mooi begin zijn voor nieuwe luisteraars.

Hij flikt het inderdaad wéér met zijn nieuwe worp. Deze eeuw al vijf kwaliteitsalbums op een rij. Met teksten die er toe doen. Muzikaal niet vernieuwend of verrassend maar goeie degelijke kost in het genre. En dat op zijn leeftijd. Wederom met dank aan de Rantband met o.a. gitarist Andy York (van de Mellencampclan), die ook de productie van dit album verzorgde.

Morpheus is prachtig met een 70s gitaar feel, lekker zoet bluesy-rock album.

Eerste kennismaking met een volledig album van Ian bevalt wel al is blues niet echt mijn ding, maar dit is meer dan spannend genoeg. Sommige nummers doen me denken aan de eerste albums van The Babys.

Beste E-Clect-Eddy. Misschien bevalt deze van Ian Hunter je wel juist omdat het geen bluesalbum is, tenminste niet in de traditionele betekenis van het woord en genre. Overigens vermoed ik dat The Babys goed naar o.a. Mott the Hoople en Ian Hunter hebben geluisterd.

een echt hunter album..man man wat maakt die man nog prachtige platen...luister ook eens naar de vorige platen,zijn werkelijk juweeltjes!

Ik vind eigenlijk alleen het eerste nummer wat een de matige kant. Het refrein met z'n yeah yeah yeah's vind ik niks. Het nummer loopt niet heel erg lekker in mijn beleving. Titelnummer is echt een Hunter ballad zoals alleen hij ze kan maken volgens mij. Fantastisch nummer! Bow street runners, Dandy, White house, Morpheus en You can't live in the past reken ik ook tot mijn favorieten. Toch vind ik voorganger When I''m president tot nu toe een klasse beter.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Ian Hunter & The Rant Band - Fingers Crossed - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Ian Hunter dook aan het eind van de jaren 60 op als zanger van de Britse glamrock band Mott The Hoople. De band werd aan het begin van de jaren 70 in het zadel geholpen door niemand minder dan David Bowie, die de band’s doorbraakalbum All The Young Dudes produceerde en de titeltrack schreef.

Ian Hunter heeft, ondanks een aantal uitstekende soloplaten (zijn titelloze debuut uit 1975, You're Never Alone With A Schizophrenic uit 1979 en Short Back And Sides uit 1981 kan ik iedereen aanbevelen), altijd wat in de schaduw gestaan van de allergrootsten, maar is ze op zijn oude dag alsnog de baas. Hunter, die afgelopen zomer zijn 77e verjaardag vierde, maakte de afgelopen dit millennium al vier uitstekende platen en voegt met Fingers Crossed nog een vijfde toe.

Waar zijn vriend en inspiratiebron David Bowie zich gedurende zijn hele carrière is blijven vernieuwen, borduren Ian Hunter en zijn Rant Band nog altijd voort op de muziek uit de jaren 70. Ik heb er geen problemen mee wanneer het een plaat van het niveau van Fingers Crossed oplevert.

Op zijn nieuwe plaat klinkt de ouwe rocker op leeftijd een stuk geïnspireerder en energieker dan de jonge honden van het moment en levert Ian Hunter een serie songs af die stuk voor stuk goed zijn voor een brede glimlach.

De Rant band speelt degelijk en zet een lekker vol geluid neer dat vaak lekker stevig kan rocken. Het is een geluid dat uitstekend past bij de stem van Ian Hunter. De Brit is op 77-jarige leeftijd nog opvallend goed bij stem en steekt meerdere malen Rod Stewart naar de kroon.

In muzikaal opzicht grijpt Ian Hunter meer dan eens terug op de muziek die hij decennia geleden maakte met Mott The Hoople, maar het is David Bowie die de meeste invloed heeft gehad op de nieuwe plaat van Ian Hunter. Fingers Crossed bevat een fraai eerbetoon aan de begin dit jaar overleden muzikale vriend, maar ook in de andere tracks zijn volop verwijzingen te vinden naar de muziek die David Bowie met name aan het begin van de jaren 70 maakte.

Fingers Crossed is mede hierdoor een plaat die met een beetje fantasie ook 40 jaar geleden gemaakt had kunnen worden, maar de muziek van Ian Hunter komt ook in het heden nog prima aan en moet worden gerekend tot het beste dat de man tot dusver heeft gemaakt.

Er zijn op het moment meer muzikanten op leeftijd die zeer respectabele platen afleveren, maar op je 76e de rest van je oeuvre naar de kroon steken is best bijzonder. Geweldige plaat van deze ouwe rot. Erwin Zijleman

Helaas is de stem van Ian Hunter inmiddels zó schor geworden, dat het voor mij niet langer fijn luisteren is. Dat is jammer, want de liedjes zijn best de moeite waard, en de band die hem begeleidt mag ik ook graag horen. Sympathiek album, maar komt niet vaak meer uit het cd-doosje.