Ryuichi Sakamoto - Hoshi Ni Natta Shonen (2005)

Al een paar dagen loop ik naar de woorden te zoeken om de schoonheid van deze soundtrack te omschreven, maar ik heb de juiste woorden nog niet gevonden. Toch moet ik er iets over kwijt. Ryuichi Sakamoto heeft al veel moois gemaakt, maar Hoshi Ni Natta Shonen (Shining Boy & Little Randy) vind ik als geheel het mooiste. Van begin tot eind ontroerend schitterend. De film heb ik nog niet gezien, maar de muziek vertelt het verhaal eigenlijk al. Shining Boy & Little Randy opent vrolijk. Dit mede dankzij het spel van Sakamoto op de toy piano. Deze score zal overigens niet in vrolijke stemming eindigen.
Op andere nummers zoals Adieu, Decision en Stepfather is het sobere maar o zo mooie pianospel van Sakamoto te horen, zonder al te veel toeters en bellen. Op verschillende nummers wordt hij ook begeleid door een aantal violisten onder leiding van Fuminori-Maro Shinozaki. Prachtige vioolspel. Op Elephant Show wordt harmonica gespeeld, wat enigszins lijkt op het werk van Toots Tielemans.
Kenmerkend voor deze score is ook de inbreng van fluitist Carlos Núñez. Niet altijd ben ik liefhebber van fluitmuziek, maar de combinatie van violen en piano met de z.g. tin whistle zorgen voor ontroering en schoonheid. Volgens Wikipedia is een tin-whistle een klein fluitje vervaardigd uit metaal. Het heeft zes vingergaten, die drie aan drie staan. Vooral op de nummers Flying for Thailand, Funeral en de slotnummers is dit mooi te horen. Met name Shining Boy & Little Randy - Endroll vind ik ontroerend mooi.
Al met al van begin tot eind een geniale score. Dolgraag wil ik nu ook de film zien, maar deze is moeilijk verkrijgbaar. 5 sterren voor Hoshi Ni Natta Shonen (Shing Boy & Little Randy) en een plaats in mijn top 10.