How to Dress Well - Care (2016)

Het is mij toch iets té cheesy, ondanks dat ik de vorige twee albums wel kon pruimen.

De elektronische pop, doordrenkt met r&b en wat soul van deze Amerikaanse man doet het al een tijdje goed bij mij. Vooral het uit 2012 afkomstige album Total Loss kan mij nog steeds erg boeien. Datzelfde niveau haalde hij niet met de opvolger uit 2014, maar ook dat kan je nog steeds een erg sterke plaat noemen. Over het algemeen blijft zijn debuut uit 2010 wat onder de aandacht, mede omdat in 2012 zijn echt grote doorbraak was.
Hij blijft wel netjes elke 2 jaar (2010-2012-2014-en nu 2016) een plaat uit brengen. Care is de nieuwste telg die weer echt in de buurt moet komen van die gelauwerde plaat uit 2012. Of dat gelukt is?

Dat lijkt er met opener Can’t You Tell in eerste instantie wel op. Een erg fijne opener met de herkenbare subtiliteit die Total Loss zo goed maakte. Dat geeft hij dan een andere dimensie met SAlt Song. Hier klinkt How to Dress Well namelijk onverwacht vrolijk. Fluitend neemt hij ons mee door deze ritmische song.
Wat minder te spreken ben ik dan wel weer over What’s Up. Dit wordt mij echt teveel pop en te weinig electronic/R&B. Het is een beetje cheesy te noemen. Dat poppy karakter behoudt hij helaas op Lost Youth/Lost You. Dit nummer kent wel wat meer bombast waardoor het wat meer opvalt, maar de algehele stijl staat mij een stukje minder aan. Het lijkt naar mijn idee ook niet helemaal bij hem te passen.
Gelukkig laat hij de betere kant van zichzelf horen op het sterke The Ruins. Hier krijgt het productioneel ook allemaal weer wat meer leven en lijkt er ook een beter en bovenal origineler idee achter te zitten. Op deze manier kan de beste man mij wel boeien. Net als hij dat doet op het ietwat meeslepende Burning Up. How to Dress Well lijkt de weg omhoog weer gevonden te hebben.
Hierna verrast hij ons met het springerige I Was Terrible. Een dansbaar nummer, dat wel. Maar qua feeling wat te slap, wat te eendimensionaal. Prima voor een feestje, maar dat is het ook wel. Dat minder dimensionale horen we ook terug op het lichtvoetige Anxious. Hij zoek het nu dus duidelijk even meer in deze kant.
Helemaal een tegenvaller is het saaie Time Was Meant to Stay. Een nummer dat nergens in op kan vallen, dat nergens in uitblinkt. Dan hoor ik liever rustige nummers als Made a Lifetime of They’ll Take Everything You Have. Ook afsluiter Untiteld is nog eens extra rustig en heeft wat mystieks.

Eigenlijk is dit het minste album van How to Dress Well die ik tot nog toe gehoord heb. Het is te weinig constant en de verrassing is nergens écht aanwezig. Hopen dat hij over de volgende twee jaar weer met een beter werk kan komen.

Jezus wat is dit slecht.
Tom krell probeert hier popmuziek te maken.
Geen probleem mee. Hij heeft getoond dat hij dit kan met "Repeat Pleasure" op zijn vorig album.
Maar wat gaat dit helemaal fout op "Care" zeg.
Als je popmuziek maakt moet het toch op zijn minst een beetje catchy zijn.
Ik denk dat ik 1 memorabele melodie gehoord heb op dit album, namelijk op "What's Up". Dit nummer vind ik hier en daar nog plezant, maar misschien is dit omdat het me doet denken aan de soundtrack van Zoo Tycoon. Vond ik best een leuk spel toen ik 10 jaar was. Het nummer kabbelt voor de rest aardig voort. Het is uiteindelijk ook niet speciaal hoor, maar in vergelijking met de rest zou je bijna denken dat het goed nummer is. De nummers zijn niet aanstekelijk genoeg, gaan nergens naar toe, zijn niet origineel genoeg en duren ook gewoon te lang. Vooral "Salt Song" blijft maar duren. We horen zelfs de befaamde millennial whoop op "Anxious"