Tygers of Pan Tang - Tygers of Pan Tang (2016)

Het is een open deur intrappen als ik zeg dat dit de geest van de NWoBHM inademt in een hedendaagse productie, maar de groep is dan al ook bezig sinds die heuglijke tijden en in onze tijden heb je nu eenmaal modernere technieken.

Dit is album nummer elf en ten opzichte van voorganger Ambush uit 2012 is enkel de tweede gitarist veranderd maar gitarist van het eerste uur Robb Weir loopt er nog altijd rond. Lekker klinken de uptempo nummers zoals opener Only the Brave of Never Give In, hier en daar klinkt al eens een zachtere noot (Praying for a Miracle, het korte Angel in Disguise) maar dan komt altijd de klasse van zanger Jacopo Meille boven en dat lekker gitaarwerk en heel zeker dat ambachtelijk geluid van dezelfde gitaren.

Iets minder vind ik de cover I Got the Music in Me (origineel van The Kiki Dee Band) maar de Tygers hebben vaker al gespeeld met covers (Love Potion N° 9, Cat Scratch Fever.) Met dit album tonen ze toch nog altijd dat ze meetellen, ik leg alvast nog eens die sappige opener op.

Volstrekt overbodige cover wat mij betreft. Het origineel vind ik ook al niks. Dat wordt dus skippen en dan blijft er nog een heel aardig album over.

Die zanger heeft veel weg van Guy Speranza van Riot vind ik....

Prima album! Net als de laatste(n) van tijd- en genregenoten Praying Mantis overigens. Enkel de cover I've got the music in me had om mij niet gehoeven. Heb ik hetzelfde mee als Kronos; het origneel vind ik al niks. De rest zijn gewoon klasbak songs! Goed gezongen, goed gespeeld én goed geproduceerd. Maar dat geldt eigenlijk ook voor de albums die ze hiervoor hebben uitgebracht. Met dezelfde prima zanger. Go check it out zou ik zeggen!

de zanger heeft ook veel weg van nils k. rue van pagans mind

Ach er gaat niets boven het album Spellbound, is mijn mening!

Spellbound is inderdaad (ook) geweldig. Maar deze band heeft veel meer mooie albums op haar naam staan. De laatste is bijvoorbeeld ook weer erg de moeite waard. Alleen niet op de lelijke hoes letten

Een van de old school bands die nu ook nog relevant is. Het lijkt niet meer op de oude Tygers, maar ik kan deze melodieuze metal zeker waarderen. Er staan een paar parels van songs op deze plaat. Snak eigenlijk niet dat men ook in staat is om een nummer als Glad Rags te schrijven. Een ook die cover vind ik persoonlijk niks.