Mark Stoermer - Dark Arts (2016)

Erg fijn album van de rustgevende bassist van The Killers. Geen wereldplaat, maar wel zeer degelijk met genoeg details. Meer avontuur dan The Killers gedaan hebben; al gaat dat ruim de laatste tien jaar niet zo moeilijk. Vooral gezien wat daar nu nog van over is. Geen wonder dat hij niet meer mee gaat touren, hij heeft de opgeblazen pop niet nodig. Zijn portomonnee in ieder geval niet.
Subtiele electronica, stonerrock, lichtelijk psychedelische poprock - als we het in hokjes gaan douwen; er is genoeg melodieuze variatie op de plaat.
Er staan wat minder boeiende nummers op, de speelduur is me dan ook net wat te lang. Slecht wordt het nooit. Maar die Britse vent die aan het begin en ergens aan het eind er doorheen lult had van mij niet gehoeven

Inderdaad een boeiende plaat. Het debuut van Mark Stoermer vond ik aardig, maar was niet helemaal mijn ding. Ik zou eigenlijk dezelfde mening moeten hebben over Dark Arts, want hij speelt hier met genres die me eigenlijk doorgaans niet zo aanspreken.

Maar het tegendeel blijkt het geval te zijn. Er zitten ongelooflijk lekkere nummers bij, bijvoorbeeld Spare the Ones That Weep, Blood and Guts en het heerlijk meeslepende Are Your Stars Out. Er zitten ook wat nummers bij die gauw wegzakken of me simpelweg wat minder aanstaan, maar vervelend wordt het nooit. Rijk aan mooie melodieën en afwisseling. Wat dat betreft is Mark ook een begenadigd muzikant. Mijns inziens ook een onmisbare factor voor The Killers, maar daar gaat het hier niet om.

Een fijn en bijzonder sfeervol album. Dit is er eentje waar ik toch nog vaker naar ga teruggrijpen.

4*