Renaud - Renaud (2016)

Wie had nog een stuiver gegeven voor de Franse knuffelalcoholist, de enige echte opvolger van Serge Gainsbourg ? Afgeschreven was hij na al die jaren, uitgeleefd, zijn stem kapot. Na een lange loopbaan als protestzanger, en al je zijn oeuvre goed beluistert zie je de veranderingen in de maatschappij voorbij komen. Een nieuw album werd eigenlijk niet meer verwacht en zelfs zijn grootste fans hoopten dat hij niet meer met nieuw werk zou komen. Veel vertrouwen was er niet meer, het zou enkel een zielige , mensonterende werk kunnen zijn.
Maar waarschijnlijk door de moord op zijn vrienden van Charlie Hebdo besloot hij toch nog een keer de stoute singer song writerschoenen aan te trekken. En het is toch echt een mooi come back album geworden. de plaat opgedragen aan zijn kleinkinderen en Olivier Sechon (Charlie Hebdo). Zijn vaste gitarist Michel Gayan heeft de arrangementen geschreven en heeft gezorgd voor een vertrouwd Renaud geluid, inclusief regelmatig de accordeon. Renaud trekt als voorheen weer ten strijde tegen van alles en nog wat, het eerste nummer gaat over de aanslag op Charlie Hebdo, verzet zich tegen de paparazzi en verder tegen een ieder die hem al dood had verklaard. beklaagt zijn verjaardagen en nogal wat nummers gaan over het ouder worden. De stem is niet meer zodanig dat er veel kracht van uit gaat, het is soms meer fluisteren dan zingen.
Al met al is het meer dan verwacht kon worden, Renaud geeft zich letterlijk en figuurlijk bloot. Ik heb een deluxe edition, naast de cd een dvd en een 60 pagina's tellend boekje. Op de sticker staat -l'album de l'annee- en -un retour unique- - un album exceptionnel-. Renaud heeft ongelooflijk veel krediet in Frankrijk en dit album werd dan ook goed beoordeeld. En eigenlijk is dat wel terecht, ondanks de fluisterstem. Het is een mooi album, gevoelig en eerlijk. De rebel, vagabond is oud geworden, hij zier er misschien nog wel wat stoer uit, maar dat is meer schijn. Misschien in al zijn gebrokenheid en kwetsbaarheid laat hij wel meer van zich zien en horen dan ooit tevoren. Mooi album !

Rouge Sang was een onverwacht fijne terugkeer in 2006. De stem, weliswaar gehavend, was nog of opnieuw tot veel in staat, en er stonden heel wat mooie liedjes op het album. En dat had een mooi afscheid kunnen zijn.

Maar Renaud deed verder, zijn conditie en stem gingen er opnieuw ferm op achteruit met als trieste wapenfeit de bijeen gegromde en half vals 'gezongen', enfin half 'gezongen' 'coverplaat' Molly Malone (2009). Dé plaat teveel besloot ik toen. Ja, had ik mijn Franse held bijna vollédig opgegeven.

Maar kijk, in 2016 herpakte Renaud zich dan toch weer enigszins met de zelfgetitelde plaat Renaud. De stem is niet plots fantastisch beter en blijft zwaar gehavend, maar Renaud zingt toch een stuk beter dan op Molly Malone, soms is het eerder fluisteren inderdaad, zoals Teacher schreef, maar de man brengt het er goed vanaf, en er staan een heel pak echt mooie liedjes op. Les Mots, Hyper Cacher, Mudholland Drive, Heloïse en de rockers J'ai Embrassé Un Flic en Toujours Debout zijn favorieten van ondergetekende.

Natuurlijk hoor je de krassen in de gehavende stem, maar toch brengt Séchan het er heel goed van af, in de omstandigheden. Zo is Ta Batterie, weliswaar volledig met gebroken stem gezongen, op het refrein na dan, maar zo'n mooi liedje: een warme liefdesverklaring aan zoontje Malone.

Het leek wel alsof Renaud Séchan nog eens voor het laatst zijn uiterste best wou doen en er écht alles nog eens wou uithalen wat er nog enigszins in zat. Dat is dan gelukt met brio. En dit had best zijn laatste wapenfeit en afscheid kunnen zijn. Een mooi afscheid ook.

Maar op de tour die hierna volgde - ik ging hem zien in Lille - werd pijnlijk duidelijk dat het echt op was, de stem helemaal wég. "Excuse j'ai un Rhume" kwam niet geloofwaardig over als excuus. Maar vreemd genoeg: hoe pijnlijk slecht dat gegrom en gekras klonk, de rest van de zaal vond het fantastisch, hoe slécht het werkelijk ook was.

Wat hierna volgde, is eigenlijk niet meer op aan te horen, jammer genoeg. Uit respect voor Renaud en de mooie parels die hij ons schonk, en ook omdat ik er niet meer naar wil en kàn luisteren, ga ik dan ook Les Mômes et les Enfants d'Abord (2019), Métèque (2022) en Dans Mes Cordes (2023), dus maar niet bespreken. Want het weinige dat daar over te zeggen valt, is misschien dat het die albums teveel zijn en dat iemand Renaud misschien toch eens moet adviseren om er misschien beter mee te stoppen?

Tenzij er een wonder gebeurt, is Renaud (2016) het laatste goede album van Renaud, en wat een mooi afscheid had het kunnen zijn.

Aanvankelijk gaf ik dit album een 3,5 maar de volle 4 verdient ie wel, aangepast dus.