Mac - Shell Shocked (1998)

Petje af voor Woo en in mindere mate Tank Dogs, verder erg weinig soeps. 2*

Niet met je eens. No Limit had veel troep maar dit album is erg lekker laid-back en nog met een goede rapper ook. Ik heb het altijd een relaxed album gevonden.

Zoals de meeste platen van het No Limit-label is Mac's debuutalbum Shell Shocked een album om snel te vergeten. Alles gaat precies zoals verwacht en Mac weet in geen enkel opzicht te overtuigen.

Mac is een van de onbekendere soldaten van Master P's No Limit label, maar aangezien alles wat koning P aanraakt in goud verandert mag ook Mac een debuut lanceren. Dit gebeurt natuurlijk wel onder alle No Limit voorwaarden: alle producties zijn afkomstig van het gebruikelijke productieteam Beats By The Pound, het album duurt meer dan zeventig minuten, vrijwel iedere andere No Limit rapper mag zijn of haar zegje doen en het bijbehorende boekje staat vol met reclame voor de optimistische toekomstplannen van het zuidelijke label.

Shell Shocked begint werkelijk verschrikkelijk. Na twee irritant simpele tracks komen de ergste nummers die ik in lange tijd heb gehoord, No Limit Party - er staan al nummers met precies dezelfde naam en vrijwel dezelfde tekst op twee voorgaande No Limit releases - en Murda, Murda, Kill, Kill. Een artiest die überhaupt de woorden Murda, Murda, Kill, Kill op een dergelijke wijze zegt valt natuurlijk meteen door de mand door zijn ongeloofwaardigheid en de bepertkeheid van inhoud. Maar Mac maakt zelfs een heel nummer met deze titel - hoe hij het voor elkaar heeft gekregen Mystikal, wiens dieptepunt in zijn carrière dit ongetwijfeld is, mee te laten doen blijft een raadsel - dat volstaat met misplaatste ode's aan het gangsterleven en het No Limit-geloofwaardigheids-level flink laat dalen.

C-Murder bewijst Mac echter wel een grote dienst door middel van een gastoptreden. Dit doet hij Tank Dogs, waar C zijn duistere stem optimaal benut. Helaas is zo'n goede track moeilijk te vinden op Shell Shocked en worden ze door de overdosis standaard-raps tot de achtergrond verdrongen. Wooo (met maarliefst zes No Limit gastrappers) is verreweg het beste nummer van de plaat, dat wordt aangevoerd door een aanstekelijk piano'tje van KLC, die laat zien dat hij de enige No Limit producer met talent is. Het album gaat volgens de No Limit regels een flink stuk te lang door, en behalve op redelijke nummers als Shell Shocked en Memories laat Mac geen goede indruk achter.

Shell Shocked is een album om snel te vergeten. Alles gaat precies zoals verwacht en Mac lijkt het ook prima te vinden. Verbaal blijft hij uiteraard plakken aan de vaste No Limit teksten en ook de producties zijn zelden op een respectabel niveau. Het album bevat enkele lichtpuntjes, waaronder Tank Dogs en vooral Wooo, maar het is uiteindelijk toch niets anders dan een standaard No Limit-plaat. En dat is geen goed teken, zeker niet als je als rapper niet meer kwaliteiten dan Mac bezit, die het lage innovatieve gehalte niet kan compenseren en niets toevoegt aan dit goedkope zuidelijke geluid.

Rhythm & Poetry schijnt deze cd ook heel goed te vinden. Hopelijk durft-ie er voor uit te komen met een goeie stem.