The Legends - Public Radio (2005)

Zo luister je naar het imo briljante debuut en een uurtje later ben ja dan aan album nummer twee begonnen. Teleurstellende, eenzijdige, op synthesizers leunende, softe, pseudo-elektronische meuk met een zeer storende gelijkenis met foute jaren '80 bands. 2,5*

Aangezien dit bandje was toegevoegd aan de lijst met nu wave artiesten ben ik dit eens gaan luisteren. Dit is eigenlijk een project met Johan Angergård als enige vaste lid. Hij is tevens oprichter van het label Labrador.

Het eerste (vorige) album van TL is een soort poppy rock n roll plaat, erg leuk als je daar van houdt, maar niet zo mijn ding. Maar het blijkt dat Johan van verschillende soorten muziek houdt en zich ook niet geroepen voelt zich strak aan een genre te houden. Dit is zijn album waarop de jaren 80 invloeden flink naar voren komen. Alleen is het bijna genant om te horen hoe hij zijn favoriete 80's nummers soms domweg lijkt te kopiëren. Zo is Today een regelrechte rip-off van A Forest en Air van Seventeen Seconds (beide van het album Seventeen Seconds van The Cure). Geen verkeerde smaak natuurlijk en het klinkt ook niet echt slecht, maar het is allemaal net even wat te opvallend om het domweg te accepteren.
Zo doen Hide Away en People Like Us aan New Order nummers denken. Hoewel Johan er een eigen draai aan geeft heeft de laatste wel erg veel weg van Ceremony.
Ook He Knows the Sun klinkt bekend, melodietje van New Order's All the Way komt erin terug, maar Johan weet er steeds net een draai aan te geven dat het nog even anders is. Beetje andere zang, extra gitaartje of extra syntje en het is weer net even een ander nummer.
Goed, het gekopieer is duidelijk, maar stel nou dat je daar doorheen kan kijken en het tot daar aan toe wel lekker vindt klinken dan kom je bij track 7 en springt het van de vroege post-punk/wave sound ineens over naar een of ander tralala nummer. Zelfs The Cure weet de overstappen van het een naar het ander op één en hetzelfde album beter te timen. Dit is echt een van de grootste 'flikker toch op"-momenten die je kan ervaren. Je hoort dat Johan hier een kopie van Close to Me in combinatie met Lovecats heeft geprobeerd te maken, maar dat is dus even compleet verkeerd uitgepakt.
Hij pakt de draad weer op met de donkerdere sound en het bekende Seventeen Seconds drumgeluidje en gitaartje komen weer volop aan bod.
Daarna eindigt hij weer in een andere stijl, weer meer richting zijn eerste album, wat dus gewoon niet past en al zeker niet als afsluiter.

Als je track 7 en 12 weg zou laten, want die vallen er wat mij betreft duidelijk buiten, heb je eigenlijk een echte new wave plaat, maar dan wel eentje vol met rip-offs van, niet zoals mijn voorganger zegt "foute jaren '80 bands" maar juist van het betere jaren 80 materiaal, zoals ik bijv. al A Forest en Ceremony noemde. Alleen gaat TL hierin dus wat te ver waardoor het hier en daar gewoon genant wordt.
En toch staan er heel behoorlijke dingen op. Check de live uitvoering van Hide Away. Lekker toch!