Sonic Youth - Bad Moon Rising (1985)

Ja, je hebt gelijk, maar Intro rekende ik eventjes niet mee Ik vind de overgang naar Brave Men Run niet mooi. Die eerste halve minuut van BMR verpest het gewoon een beetje. Kwestie van wennen Hoop ik.

door die intro wordt je al meegesleept vind ik en die overgang is echt wel geniaal

Jij vindt 'm geniaal, dat is wat anders.

misschien was het woord "geniaal" lichtjes overdreven, maar slecht is ie alles behalve. waarschijnlijk is de overgang naar Society Is a Hole beter.

Eigenlijk vandaag pas voor het eerst aan een fatsoenlijke luisterbeurt onderworpen. Wat een heerlijk naargeestig sfeertje! Grommende herrie die je grijpt als een sluipmoordenaar. Sonic Youth no wave? De geest van de jaren 80 heeft nog nooit zo bij ze doorgeklonken als hier.

Dit album oogt(of moet ik zeggen oort) een stuk gestructureerder dan voorganger Confusion is sex. Hierdoor komt de naargeestige sfeer beter op mij over. Ik ben nog niet helemaal zeker of dit muziek is waar ik warm voor loop, maar het steekt verdomd goed in elkaar. Na drie albums wil ik ook opmerken dat ik het erg fijn vind dat Sonic Youth haar albums kort en krachtig houdt. De muziek krijgt geen kans om vermoeiend te worden.

Mijn kennismaking met Sonic youth en niet veel later zag ik ze ook op Pandora's music box waar ze in het holst van de nacht een groot gedeelte van Bad moon rising speelden.
Was behoorlijk onder de indruk en heb deze plaat ook erg veel gedraaid.Het geweldige intro,de noise erupties,de constante donkere dreiging en als je tegen einde dan eindelijk dacht weg te dromen werd je ruw wakker geschud op de harde gitaar golven van Death valley'69.
Bad moon rising is een onheilspellende,sfeervolle en ijzersterke gitaar noise plaat waar een hoofdrol is weggelegd voor Lee Ranaldo en Thurston Moore (de beide gitaristen) en de complementerende zang van respectievelijk Thurston Moore en Kim Gordon versterkt het toch al indrukwekkende eindresultaat nog flink wat.
Of Bad moon rising beter is dan de latere,wat meer gestructureerde platen zal voornamelijk aan je stemming liggen maar een unieke luisterervaring is het sowieso.
De twee bonus nummers van de 12 inch Halloween/Flower zijn overigens ook zeer de moeite waard.

Het luisteren naar dit album heeft een beklemmend en desoriënterend effect.

Je kan toch wel stellen dat Sonic Youth in hun begindagen een stuk donderker, onheilspellender en extremer in hun noise-rock waren dan op hun latere bekende albums. Death Valley '69 komt nog het meest in de buurt van die latere sound, en zit een stuk gestructureerder in elkaar dan de rest op dit album. Want dit album is - zoals anderen hier al zeggen - erg onheilspellend en beklemmend. Vooral door de ijzige en donkere sfeer die muzikaal gecreeerd word. Soms lijkt de sfeer belangrijker dan de nummers zelf. Het ene nummer pakt dit beter uit dan de andere. Zeker wel een stap vooruit ten opzichte van zijn voorganger Confusion Is Sex.

De plaat die ik weer eens draai, logisch op Halloween.
Dat deze plaat donkerder, vager is dan EVOL klopt, SY speelt steeds meer songs, steeds verder weg van de Glenn Branca sound erupties al zijn die natuurlijk nooit weg.
Starpower van EVOL had nooit op Kill your idols kunnen staan, maar bv Teenage Riot niet op deze.
Heerlijke plaat, veel belangrijker voor SY en de underground dan menigeen denk, zonder dit had de briljante trilogie EVOL, Sister, DN nooit gemaakt geworden.
En ja eindigen met Death Valley 69 1 van de hoogtepunten van SY
1 van de beste bands ooit, nog steeds urgent, zie bv de laatste fantastische worp van Thurston.

Sonic Youth, een iconische band die in de jaren '80 een prominente plek in de alternatieve rockscene veroverde, heeft met hun album "Bad Moon Rising" uit 1985 een artistiek album gecreëerd. Een album, dat een mix van experimentele rock en no wave bevat. Het toont de ontwikkeling en veelzijdigheid van de bandleden: Thurston Moore, Kim Gordon, Lee Ranaldo en Steve Shelley.

Het album opent met "Intro," een korte atmosferische en onheilspellende compositie die de toon zet voor de rest van het album. Sonic Youth staat bekend om hun experimentele geluid en ongebruikelijke gitaarstemming, en dit nummer laat dat meteen horen. Het is alsof je een duister en mysterieus landschap binnenstapt, vol onverwachte wendingen en texturen. Hoewel het slechts een minuut duurt, is het rijk aan textuur en atmosfeer, een voorproefje van de sonische reis die volgt.

"Brave Men Run (In My Family)" is het tweede nummer en laat duidelijk zien dat de band nog in ontwikkeling is. Het nummer bevat veel elementen die in hun latere werk meer verfijnd en uitgewerkt zullen worden. De bite is nog net niet helemaal aanwezig, maar de potentie is onmiskenbaar. Het nummer combineert een hypnotiserende baslijn met dissonante gitaarakkoorden en de karakteristieke zang van Thurston Moore. De repetitieve structuur van het nummer creëert een trance-achtige sfeer die zowel rustgevend als verontrustend is.

"Society Is a Hole" volgt en versterkt dit gevoel. De a-tonale geluidseffecten en de ogenschijnlijk chaotische structuur geven het nummer een rauwe, ongepolijste rand. Het is een uitdagende luisterervaring die niet voor iedereen is weggelegd, maar zeker boeiend is. De teksten, gezongen door Kim Gordon, zijn zowel cryptisch als krachtig, en dragen bij aan de intensiteit van het nummer.

"I Love Her All the Time" is een prettige track die wat meer volume verdiend had. De hypnotiserende gitaarpartijen en de meeslepende ritmes creëren een droomachtige sfeer. Het is een van de meer toegankelijke nummers op het album en blijft lang hangen.

Met "Ghost Bitch" heb ik weinig. Het nummer heeft een spookachtige, ongrijpbare kwaliteit die misschien niet iedereen zal aanspreken. Het is ontegenzeggelijk experimenteel, maar mist voor mij de aantrekkingskracht van sommige andere tracks.

"I'm Insane" biedt een welkome afwisseling. Het is een fijn nummer met een pakkende energie en intrigerende structuur. Het geeft het album een broodnodige injectie van dynamiek.

"Justice Is Might" is een ander moeilijk te doorgronden nummer. Het is donker en intens, maar mist een beetje de cohesie die sommige andere nummers wel hebben. Toch is het fascinerend,

Een echt noemenswaardig nummer is "Death Valley '69," een samenwerking met Lydia Lunch. Dit nummer heeft een explosieve climax, waarbij de maniakale energie van Lunch en de band samenkomen in een chaotische en krachtige uitvoering.

"Satan Is Boring" is niet mijn ding. Het nummer experimenteert veel met geluid en structuur, maar raakt me niet op dezelfde manier als sommige andere tracks. Het voelt wat repetitief en minder boeiend.

"Halloween" brengt daarentegen een gevoel van opluchting omdat er weer er iets van structuur is. Het nummer heeft een spookachtige schoonheid die langzaam maar zeker ontvouwt. Het is een van de meer gestructureerde stukken op het album, wat het des te aangenamer maakt.

“Flower” is een prachtige track. De combinatie van de meeslepende melodie en de krachtige, bijna hypnotische vocalen maakt het tot een van mijn favorieten. Het is een hoogtepunt in de tweede helft van het album.

"Echo Canyon" voelt als een overbodige afsluiter. Hoewel het zeker niet slecht is, mist het de impact en het memorabele karakter van de voorgaande nummers. Het is een rustige afsluiting van een verder dynamisch album.

Al met al is "Bad Moon Rising" een uitdagend en intrigerend album dat de artistieke groei van Sonic Youth uitstekend weergeeft. Het is een complex werk dat de luisteraar uitnodigt om steeds dieper in de geluiden en structuren te duiken, en daarmee steeds nieuwe lagen en nuances te ontdekken.

Eerder verschenen op www.jorros-muziekkeuze.nl

Toch jammer dat in dit soort reviews niet van de originele tracklist wordt uitgegaan. Bad Moon Rising eindigt namelijk met track 8. De overige 4 tracks stonden op singles en zijn op de CD-releases toegevoegd.
Voor de beoordeling maakt het nogal uit of je luistert naar een plaat van 37 minuten die eindigt met een banger of een plaat van 52 minuten die eindigt met een B-kantje.

Helemaal eens met Itchy. Halloween/Flower is gewoon een 12" uitgave moet dan apart besproken worden, dat gek*t altijd met die cd's die later uitgegeven worden. Vind het nogal een belediging naar degenen die toen als 1e de lp en 12" kochten en dat wordt later dan even bij elkaar gevoegd. En daarnaast stel ik dat ik de cd koop dan weet ik dat met Death Valley het eindigt dat zit in mijn hoofd, k*t cd's