The Bobby Fuller Four - KRLA King of the Wheels (1965)

Heb een dubbel CD met de twee reguliere albums van de Bobby Fuller Four erop, aangevuld met een handjevol bonus tracks uit 1966. Deze is aardig maar het andere album is beter en gevarieerder.

Maar is deze nog met Jerry Miller ? Ik weet dat hij leadgitaar speelde in een vroege bezetting van de BFF en meedeed op de 1e versie van I Fought The Law ( de hit versie was - volgens de overlevering - de 3e versie ) ..........

Kerel, wat een inhoudelijke vraag....... Ik zou het echt niet weten. Via o.a. Wikipedia en een Texaan die ik heb gekend heb ik wat kennis over de BBF opgedaan. Zijn zelfmoord werd door mijn Texaanse kennis hardop betwijfeld en dat is ook de teneur van alle artikelen die je er over kunt lezen. Wie wat, wanneer of waarop heeft gespeeld weet ik in het geval van deze groep niet.

Jim Reese speelt gitaar op dit album, en niet Jerry Miller. Althans, volgens het artikel over dit album op Wikipedia. Dus instaan voor de juistheid durf ik nou ook weer niet.

Ah ! Danks voor de moeite, ik was gewoon nieuwsgierig ...... ook naar hoe zijn spel van die tijd zich verhoudt tot wat we van hem kennen bij Moby Grape circa 1967.

De tracklisting klopt niet (zie Discogs). Waarschijnlijk gebaseerd op een heruitgave (?). Verzoek tot correctie ingediend.
Edit: en gehonoreerd.

Aardig album dat via last fm en eigen sprokkelwerk in het geheel valt te streamen.
Never to Be Forgotten valt meteen positief met de deur in huis. Aanstekelijke song. Dit wordt vastgehouden in Another Sad and Lonely Night.
She's My Girl is wat bedeesder, maar haalt nog zeker een voldoende, waarna Take My Word de positieve lijn weer oppakt.
Fool of Love vervolgens is een stap terug. Te braaf in vergelijk met de voorgaande songs. Hoewel de bite terugkeert in Let Her Dance pakt de melodie me wat minder. Datzelfde geldt voor King of the Wheels. The Lonely Dragster is een mislukking. Muziek gepaard gaande met autogeluiden.
Little Annie Lou heeft het ook niet. Te veel 13 in een dozijn. Het blijft een beetje kwakkelen met The Phantom Dragster en Saturday Night. Afsluiter KRLA Top Eliminator lijkt te veel op The Lonely Dragster en bovendien dat rare stemmetje erbij.
Kortom, een album met een sterke eerste helft, maar een ondermaatse 2e helft.
3*
Plaats 90 in de 100 Greatest Albums of 1965 en 167 in BestEverAlbums van dat jaar,