The Dillinger Escape Plan - Dissociation (2016)

Het laatste DEP album. Ik kan iedereen die dit leest aanraden om van hun laatste tour een show mee te pakken. Ongelooflijke strakke energieke band. Geweldige live ervaring.

Bedoel je met het laatste album dat ze ermee gaan stoppen?

Ze zeggen dat ze gaan stoppen nadat ze uitgebreid getoured hebben, ze noemen het zelf een 'extended hiatus'.
Limerent Death is trouwens al te beluisteren via verschillende legale kanalen.

Limerent Death is vertrouwd terrein, maar het klinkt weer heerlijk. Ik denk dat het goed is dat dit de laatste plaat wordt, volgens mij is alles nu wel uit het TDEP-concept gehaald. De laatste echt radicale en experimentele plaat van de band was toch wel Ire Works uit 2007, daarna is de band vooral veel gaan verfijnen. Benieuwd of dat op deze plaat nog meer het geval is.

Lekkerrrrrr

27 en 28 januari 2017, laatste kans om ze te zien!

Nog een nieuw nummer: The Dillinger Escape Plan - Symptom Of Terminal Illness (Official Audio) - YouTube

Opvallend minder toegankelijk dan hun vorig album. Nieuwe zieltjes gaan ze hier volgens mij niet mee winnen, maar oude fans die afgehaakt zijn bij de - ahem - makkelijker behapbare albums terugwinnen misschien wel.
Voorlopig 4*. Vroeg om al na 1 luisterbeurt te stemmen maar dit cijfer kan alleen maar groeien met de volgende luisterbeurten lijkt me.

Ik had het eigenlijk nog iets minder toegankelijker verwacht, het valt goed mee. Juist Fugue doet iedere keer wel de wenkbrauwen fronsen, het titelnummer met de strijkers is ook een leuke verrassing. Was het nu bij nummer 9 of 10 (het ontglipt mij nu even) dat de vocalen erg Mike Patton's aandoen?

Wat een geniale plaat, doet weer meer denken aan Miss Machine/Calculating Infinity dan de latere platen, waarvan ik vooral One of Us Is The Killer maar een saaie plaat vond. Op Dissociation heb ik nog geen minpunten gevonden. Heerlijke breaks, fantastische jazzy momenten en dan de finale wat al, voor mij gevoel, halverwege bij Nothing To Forget begint met toevoeging van violen. Deze ga ik nog vaak draaien!

Met Hoedijk de eerste echte fan stem zo te zien.... 0,5 ster... dan zou ik toch minstens een 1 geven

Ben er nog niet kapot van. Maar heb em pas 2x gehoord. Zal mijn trommelvliezen (en de buren) er vaker mee belasten. en 28 januari ff de melkweg meepakken.

Six Ways the Dillinger Escape Plan Surprised Everyone with Final Album 'Dissociation' - exclaim.ca

interview met redelijk wat interessant nieuws: nog materiaal over voor een eventuele release, en nummers die al enkele jaren op het schap gelegen hebben (Fugue & titelnummer)...

The Dillinger Escape Plan levert een ronduit meesterlijke zwanenzang af, Dissociation is misschien wel het meest complete album van de band. Alles wat het gezelschap in twintig jaar heeft gedaan komt hier langs, maar dat betekent niet dat het een gezapige nostalgieshow wordt, integendeel zelfs.

Het algehele geluid van Dissociation is een stuk grilliger dan de vorige twee platen en de experimenten op de vorige platen komen hier volledig tot wasdom. Electronicinterludes waren op Ire Works al sterk aanwezig, maar nu duikt de band met Fugue echt diep in Aphex Twin/Venetian Snares-territorium. Jazz is altijd een invloed geweest op de muziek van The Dillinger Escape Plan, maar nog nooit liet de band dat zo duidelijk horen als op Low Feels Bvld, mijn favoriete nummer van de plaat. Het lijkt wel of Mahavishnu Orchestra ineens aan het werk is, een meesterlijke jazzrockband uit de jaren '70. De laatste twee tracks zijn heel melancholisch met prachtige strijkerpartijen. Greg Puciato zet hier zijn beste vocalen tot nu toe neer met een ongelofelijk palet aan stijlen, van maniakaal geschreeuw naar warm gecroon, wat dat betreft mag hij zich wel meten met Mike Patton. Ik denk dat de discografie van The Dillinger Escape Plan niet verder afgesloten had kunnen worden dan met Dissociation. Nu 4,5*, de lange termijn zal uitwijzen of het extra halfje er nog bij gaat.

Grappig Don Cappuccino, ik luisterde vanmorgen naar het ietwat hoekige alternatieve kluppie van Tommy Moustache en belande zo, associatief, bij TDEP (en een beetje bij patton) . Jazz dus, waar je het ook plakt, het plakt. En verbindt.
Kan ik thuis allemaal niet uitleggen. Of überhaupt op tafel leggen. Doe ik het daarom maar hier

Deze plaat iig respectabel outro van dillinger. Erg benieuwd waar Ben en de zijnen komende decennium gaan opduiken.

Ik ga begin juni met mijn ouders naar regio Brugge. Voor de rest nog niet echt iets gepland.

Eerlijk gezegd doet de zang me nogal aan Anastacia denken...

Wat grappig, mij doet de zang weer aan Herman van Veen denken..