Norah Jones - Day Breaks (2016)

Mooie ,lieve ballad.
Carry On

Heerlijk weer die oude stijl van Norah!

Ik kan me niet herinneren eerder naar Norah geluisterd te hebben maar Little Broken Hearts zou mij wel bekend moeten zijn aldus Last.fm. De singels Tragedy, Flipside en Carry On zijn in elk geval reden om ook dit album eens te luisteren binnenkort.

dit heb ik vaker gehoord op alle vorige platen van miss jones...als je nou de eerste plaat opzet of deze laatste...ze klinken allemaal hetzelfde..maar het is niet slecht hoor...beetje te vroeg uitgebracht?
het is n.l. muziek voor onder de kerstboom of lange donkere winteravonden!

Voorlopig niet op Deezer en niet op Spotify te vinden, vertraagd of alleen op Timedal?

lekker hoor vanochtend ontvangen en sindsdien gedraaid...lekker weer dat jazzy geluid en wat een geweldige bezetting. Wayne Shorter erg goed en Brian Blade is weer lekker op dreef. Vanavond laat nog eens met een lekker wijntje

Valt allesinds te streamen op Qobuz.

Als Qobuz Sublime Member het album in 96kHz-24bit Flac kunnen downloaden voor 7,99€.
Andere Norah Jones-albums (behalve ...Featuring) in 24bit te downloaden aan 6,99€.

Prachtig plaatje, terug naar de roots. En met momenten doet ze ook wat aan Melody Gardot denken op dit album (qua stem dan toch).

Inmiddels op Spotify en het album bevalt me wel. Goed gemusiceerd en lekker jazzy. Voorlopig 3.5*

'Carry On' is één van mijn favoriete nummers van het jaar. Schitterend nummer in al zijn eenvoud. De melodie heeft wel wat weg van die oude, traditionele slaapliedjes en de nostalgische sfeer van de videoclip geeft het nummer net even wat meer meerwaarde. Jones op haar best, wat mij betreft.

De rest van het album weet me ook te boeien. Zoals hierboven al werd aangegeven, gaat Jones met dit album weer terug naar haar jazz-roots. Wel heb ik het idee dat ze meer “klassieke” jazz opzoekt dan dat ze deed op haar eerste twee albums, die meer richting lounge-achtige jazzy-pop neigen. Dat blijkt onder meer uit de covers 'Peace' en de instrumentale afsluiter 'Fleurette Africaine (African Flower)' van respectievelijk Horace Silver en Duke Ellington, hoewel deze nummers mij juist weer wat minder liggen.

Ik ben zelf meer gecharmeerd van de nummers met een soort nachtclub-achtige sfeer, zoals 'Sleeping Wild', 'Burn' en het titelnummer. Ook de Neil Young cover 'Don't Be Denied' is mooi uitgevoerd en kent een heerlijke mellow vibe. Al met al een goed album. Norah Jones stelt nooit teleur: ze levert altijd kwaliteit

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Norah Jones - Day Breaks - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Norah Jones krijgt sinds haar debuut Come Away With Me, dat over een paar maanden al weer zijn vijftiende verjaardag viert, het label jazz opgeplakt, maar iedereen die het oeuvre van de New Yorkse singer-songwriter kent, weet dat Norah Jones de jazz sinds haar debuut maar zelden trouw is gebleven.

Op de platen die volgden op het zo succesvolle debuut flirtte Norah Jones flink met soul, blues en country, terwijl ze op haar laatste twee platen meer de kant van de pop op ging.

Nu vond ik The Fall uit 2009 en met name Little Broken Hearts uit 2012 echt geweldige platen vol frisse en hoogstaande popmuziek. De laatste haalde zelfs mijn jaarlijstje en is sindsdien echt alleen maar beter geworden.

In 2013 verscheen nog het samen met Billie Joe Armstrong (Green Day) gemaakte eerbetoon aan The Everly Brothers (Foreverly), maar sindsdien was het redelijk stil rond Norah Jones. Tot nu dan, want onlangs verscheen Day Breaks.

Het is van alle platen die Norah Jones sinds haar debuut heeft gemaakt de plaat die het dichtst bij dit debuut in de buurt komt. Op Day Breaks heeft Norah Jones de jazz immers weer omarmd en keert ze verder terug naar een mix van eigen songs en covers.

Day Breaks ligt absoluut in het verlengde van Come Away With Me, maar het is veel meer dan Come Away With Me 2.0. Norah Jones kan zich tegenwoordig met topmuzikanten omringen en dat hoor je op Day Breaks, dat veel intenser en dynamischer klinkt dan het debuut van Norah Jones en bovendien minder pop toevoegt aan de invloeden uit de jazz.

Ook in vocaal opzicht is Norah Jones flink gegroeid sinds ze 15 jaar geleden doorbrak. De warme vocalen op Day Breaks zijn afwisselender, beter gedoseerd en laten bovendien meer gevoel horen. Verder zijn haar eigen songs sterker dan in het verleden en zijn de covers in minstens één geval (Neil Young’s Don't Be Denied) weer verrassend gekozen.

De lome jazz van Norah Jones doet het uitstekend op lome zondagen of regenachtige avonden, maar de plaat is interessant genoeg om ook op andere momenten uit te pluizen. Van mij mag Norah Jones de volgende keer weer nieuwe wegen in slaan, maar met dit jazzy uitstapje is echt helemaal niets mis. Integendeel zelfs. Erwin Zijleman

Tragedy kwam net voorbij in de 'Dinner with Friends'-playlist van Spotify. Wat een heerlijk relaxt nummer! Als ik binnenkort in de stemming ben, ga ik dit album maar eens luisteren denk ik

Ik heb mevrouw Jones, ondanks dat ik graag naar haar kijk en uiteraard ook luister, nooit heel veel aandacht gegeven. Maar een behoorlijk lovende recensie in Mojo-Magazine, waarin ze in een rijtje met grote jazz-zangeressen werd geplaatst, heeft mij toch doen besluiten deze plaat flink wat luistbeurten te geven. Totaal geen spijt van, je moet er wel even voor gaan zitten en niet als liftmuziek op de achtergrond luisteren, daar is het te goed voor.

Wat mijn aandacht ook trok, was de Neil Young cover....angstvallig drukte ik op play, al snel tot de ontdekking komende dat het geweldig gedaan is. Een van de vele hoogtepuntjes op deze plaat.

Norah Jones’ ster schijnt wellicht minder fel dan voorheen, maar deze dame weet nog steeds een grote scala aan liefhebbers aan zich te binden. Wederom een plaat die uitgebracht wordt onder het vermaarde Blue Note label. Ook kan ik zeggen dat dit wederom een plaat is zoals we die van Norah Jones kennen. Haar muziek lijkt altijd wat op elkaar en daar is Day Breaks geen uitzondering op. Haar warme stem betovert soms nog en lekker ontspannen is het allemaal wel. Verrassend wordt het echter nergens.

Met dit album keert Norah jones terug naar de jazzy pop in haar beginperiode. Zeer degelijk, warme stem, aangename (avond)sfeer maar - wat Reijersen zegt - verrassend is het niet meer. Wel goed om op een late avond te draaien natuurlijk.