Steve Marriott - Tin Soldier (2006)

Tja... dan zal ik maar eens wat schrijven bij deze compilatie.

Voor de die-hard is dit een geweldig werkje. Het beslaat de gehele carriere van de beste man, van "Original Ace Face" tot zijn laatste jaren, die hij sleet als pub-artiest met de blues.
Hoewel Steve na zijn beste Humble Pie jaren, zo rond '73-'74, in een soort vicieuze circel kwam van drank en drugs en zijn liedjes dus eigenlijk ook steeds minder werden, zijn ze er hier goed ingeslaagd om het beste werk van zijn solo-periode te kiezen.
Ook een paar van zijn allerlaatste werken, opgenomen vlak voor Steve's dood, met Peter Frampton staan hierop.
IMO denk ik dat ze goud in handen hadden. "Bigger They Come, Harder They Fall" en "I Won't Let You Down" zijn, zij het wellicht een beetje AOR, gewoon topnummers. Het neigt naar ouwe lullen rock, ja, maar zo lang het goed is heb ik persoonlijk daar geen problemen mee .

Toch hink ik bij deze cd altijd op twee gedachten. Enerzijds is dit een goede, mooie collectie. Zijn carriere wordt uitstekend weergegeven. Maar aan de andere kant word je steeds herinnerd aan het feit dat er zó veel meer in had gezeten.
Laat dat dan maar de charme van deze artiest zijn, want hoewel hij door diepe dalen is gegaan gedurende zijn hele carriere, als deze kerel in vorm was dan was hij de beste frontman die het geeft.

geniale verzamelaar van een goede zanger!
Ik ga zeker kijken of er nog ander materiaal van deze zanger te vinden is!

gaaf! 4,5 ster!

Een afwisselende maar tevens wisselvallige verzamelaar van deze kleine man met de grote stem. Furore gemaakt bij de Small Faces en later Humble Pie. Laat deze twee periodes dan ook het beste uitgelicht worden op deze verzamelaar. Marriott leidde een teruggetrokken leven vanaf de jaren 80. Teleurgesteld in de muziekindustrie en platzak speelde Steve voornamelijk in pubs en kroegen. Marriott werd een enigma, en bracht af en toe nog wel wat muziek uit, maar de spanning, creativiteit en inspiratie, zo kenmerkend voor zijn werk in de jaren 70 ontbrak grotendeels. Zijn laatste plaat uit 89'; 30 Seconds to Midnite klinkt zielloos, overstemd door synthesizers en staat in schril contrast met zijn werk met Humble Pie. Over elke verzamelaar valt wel iets af te dingen maar het is natuurlijk een doodzonde dat Tina Turners cover van Black Coffee hier niet op staat. Het zal wel met rechten van doen hebben of iets dergelijks. Juist op deze song hoor je de kracht van Marriott in optima forma, wat een soul, wat een power en wat een groot talent. Voor het overige vormt Tin Soldier een redelijke weergave van man's carriere.