Lydia Loveless - Real (2016)

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Lydia Loveless - Real - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Iets meer dan twee jaar geleden adviseerde Spotify me om eens naar Somewhere Else van Lydia Loveless te luisteren. Het bleek een geweldige tip van de Zweedse muziekdienst.

De derde plaat van de eigenzinnige singer-songwriter uit Columbus, Ohio, deed me denken aan het rauwere werk van onder andere Allison Moorer, Lucinda Williams, Jewel en Neko Case en dat is vergelijkingsmateriaal om trots op te zijn.

Somewhere Else kreeg opvallend positieve recensies in de Verenigde Staten en werd bovendien in opvallend brede kring bejubeld (zelfs het kritische Pitchfork deelde een keurig rapportcijfer uit). Tot mijn verbazing deed de plaat echter helemaal niets in Nederland en ik vrees dat een nieuwe plaat van Lydia Loveless hier niets aan gaat veranderen.

Die nieuwe plaat verscheen vorige week in de Verenigde Staten en oogst daar opnieuw flink wat lof. Daar valt niets op af te dingen, want ook Real is weer een uitstekende plaat.

Het is een plaat die in het verlengde ligt van zijn voorgangers, wat betekent dat Lydia Loveless ook dit keer lekker in het gehoor liggende singer-songwriter pop met invloeden uit de (alt-)country maakt, maar gelukkig ver verwijderd blijft van de aalgladde Nashville countrypop.

Lydia Loveless produceerde haar nieuwe plaat zelf en heeft veel aandacht besteed aan de instrumentatie, die zeer verzorgd klinkt en verrassend veelkleurig is. Het is een instrumentatie die dit keer wat meer buiten de lijntjes van de country kleurt, waardoor Lydia Loveless kan klinken als een (rauwe) countryprinses, maar ook als een jonge Stevie Nicks.

Real valt niet alleen op door een mooie en gloedvolle instrumentatie en productie, maar ook door zeer sterke songs en vocalen met impact. Lydia Loveless heeft misschien gekozen voor een radiovriendelijk geluid dat kan concurreren met dat van grote sterren binnen en net buiten de country, maar haar songs ademen ook klasse en komen bovendien uit de tenen.

Real is een plaat vol prima songs, waarvan een aantal aanstekelijk, maar Lydia Lunch durft op haar nieuwe plaat ook voorzichtig tegen de haren in te strijken of steviger te rocken dan de meeste van haar soortgenoten.

Real is net als zijn voorgangers gemaakt en zeer geschikt voor de Amerikaanse markt, maar net als bij de voorganger heb ik het idee dat ook Nederlandse liefhebbers van het genre zouden moeten kunnen vallen voor de charmes van deze plaat. Zelf ben ik inmiddels volledig overtuigd van de kwaliteiten van Lydia Loveless en hoor ik opnieuw een klasse plaat die alleen maar beter wordt. Ik zou in ieder geval eens luisteren. Erwin Zijleman

Artiesten maken me soms een beetje verdrietig. eerder deed Angel Olsen dat, nu is het de beurt aan Lydia Loveless. Van beide dames muziek houd ik veel, maar op dit moment maken ze gewoon muziek die ik niet zo kan waarderen. Bij Olsen zag ik het een beetje aankomen, bij Loveless absoluut niet.

Natuurlijk, het album opent met een relaxt klinkende countryrocker die zo op haar vorige album had gepast, weinig mis mee. Hoewel al gelijk opvalt dat de productie erg "radio-ready" is, Dat vond ik bij "Somewhere Else" al, maar dat weerklinkt hier nog veel meer. Tot "Heaven" kan ik er nog wel enigszins van genieten, maar dat is toch echt een irritant popnummer dat me in het verkeerde keelgat schiet, ook al is het voor haar doen experimenteel en dat is aan te prijzen. Daarna valt de rest weer mee en gaan we op brave Country FM tour verder, maar het gaat wel het ene oor in en het andere weer uit. Het lied "European" klinkt nog eigenzinnig en altcountry genoeg om te boeien; het is te laat.

Ik mis meer dan ooit een rauw randje. Ooit zat er in haar muziek een dosis punk, niet perse qua muziek, maar wel door de energie die ze tentoonspreidde. Hier kiest ze voor toegankelijkheid, hap-slik-weg zoals je wilt. Ik wens haar alle succes van de wereld als dit aanslaat, want ik ben ook de beroerdste niet. Mja, dan is ze aan mij een fan kwijt...