Hiss Golden Messenger - Heart Like a Levee (2016)

Hier ben ik dus erg benieuwd naar. De vorige plaat hinkte op twee gedachtes. Eenerzijds fantastisch, maar de snellere, rocky nummers vond ik eigenlijk maar niks. Hopen dat hier meer nummers op staan als 'Mahogany Dread'.

Vorige album vond ik een stuk minder, maar misschien is deze nieuwe wel weer van het niveau van Haw.

Haw was idd de parel. De albums daarna vond ik een stukje minder. Ik ga mee hopen!

De bonustracks vormen samen het bonusalbum Vestapol. Zie hier voor meer info.

Zo op het eerste gehoor beter dan Lateness of Dancers. Ben benieuwd naar de tweede LP

Absoluut een stuk mooier dan de voorganger, Ducoz!
Lekker die sax in Like a Mirror Loves a Hammer!

Hij schurkt steeds dichter tegen Lambchop aan en dat bevalt prima.

Dan heb je nog niet de nieuwe Lamchop gehoord zeker?!

Nee zeker niet, hij schijnt een bijzondere weg ingeslagen te zijn. Ben benieuwd, Kurt kan niets fout doen bij mij (en dat al 15 jaar)

Heb het album al in huis, er is wel de nodige elektronica gebruikt op het nieuwe album.

Ah ok, dat schijnt nogal nodig te zijn tegenwoordig. Wanneer spaarzaam en goed gebruikt kan het voor mij absoluut een meerwaarde zijn. Hopelijk blijft hij wel van de autotune af.
De bonuscd die je bij dit album krijgt(of koopt) is wel een aanrader voor de fans van HGM ten tijde van Bad Debt, lekker spaarzame instrumentatie.

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Hiss Golden Messenger - Heart Like A Levee - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

Hiss Golden Messenger verraste twee jaar geleden met een plaat die zich liet beluisteren als een vergeten Bob Dylan plaat.

Lateness Of Dancers zou overigens zeker geen slechte Bob Dylan plaat zijn geweest, maar was uiteindelijk vooral een hele goede plaat van het alter ego van de Amerikaanse singer-songwriter Michael (M.C.) Taylor (in het verleden ook de man achter The Court & Spark), die op de prachtplaat overigens op indrukwekkende wijze werd bijgestaan door multi-instrumentalist en engineer/producer Scott Hirsch en leden van de band Megafaun.

Ook bij beluistering van de nieuwe plaat van Hiss Golden Messenger zal de naam van Bob Dylan nog enkele keren opduiken, maar Heart Like A Levee is een plaat die de oude meester nooit gemaakt heeft.

Op zijn nieuwe plaat verrijkt M.C. Taylor zijn muziek niet alleen met invloeden uit de folk, maar citeert hij ook uit de archieven van onder andere de gospel, de country, de blues, de psychedelica en de soul.

Megafaun leden Phil en Bradley Cook zijn ook dit keer van de partij en krijgen gezelschap van onder andere een saxofonist en een aantal zangeressen, onder wie Alexandra Sauser-Monnig, Sonyia Tuner en Tift Merritt, die zorgen voor mooie en emotievolle vocale accenten.

Vergeleken met zijn voorganger heeft Heart Like A Levee een opvallend veelkleurig geluid, maar Hiss Golden Messenger weet het hoge niveau van Lateness Of Dancers vrij makkelijk vast te houden.

Op zijn nieuwe plaat neemt M.C. Taylor je mee op een muzikale reis die enkele decennia terug gaat en een groot deel van de Verenigde Staten bestrijkt, maar Heart Like A Levee is ook een tijdloze plaat vol uitstekende popsongs.

Door het veelzijdige geluid en de veelheid aan invloeden verdwijnt de vergelijking met Bob Dylan al heel snel naar de achtergrond en verschuift de aandacht naar Hiss Golden Messenger. Het is aandacht die M.C. Taylor en zijn medemuzikanten verdienen, want wat wordt er op Heart Like A Levee knap gemusiceerd en wat zijn de songs van de prachtig zingende Amerikaan sterk.

Ik was twee jaar geleden behoorlijk onder de indruk van Lateness Of Dancers, maar de nieuwe plaat van Hiss Golden Messenger is nog een stuk sterker. Heart Like A Levee, dat overigens in een hoes is gestoken die herinnert aan die van Boy en War van U2, is een plaat die prima past bij de eerste herfstdagen van 2016 en deze herfstdagen voorziet van een stemmig maar prachtig kleurenpalet. Erwin Zijleman

Zeer genietbare plaat. Staan prachtig ingekleurde nummers op; denk aan de sax en prachtig pianospel. Daarintegen hou ik het moeilijk de hele plaat vol omdat er een soort eentonigheid in de stem zit. Een paar nummers prachtig, maar daarna wat te eentonig.

Naast dit album ken ik vooral "Haw", die toch wat rustiger en meer stabiel op me overkomt.

"Biloxi" klinkt heel erg Californisch, doet me denken aan Little Feat, met de percussie en de slides; ook een beetje die everything goes style uit New Orleans. Maar de lyrics verraden al wat anders, want kent dit album een los-vast concept over overstromende rivieren? (expliciet Katrina hier, maar meer algemeen elders). Het lijkt er wel op en die rivieren staan dan weer symbool voor onvoorspelbare, menselijke emoties en "je weg vinden" als breder concept. Zoiets?

Muzikaal doet dit album erg Southern aan, vind ik en dat hoor ik graag. Met een focus op Swamp Blues en Southern Soul voelt het donker en broeierig, maar swingt het toch behoorlijk. Lekkere blazers en soulvolle backing vocals vallen voor mij het meest op. "Ace of Cups Hung Low Band" had voor mij de afsluiter mogen wezen, die climax . "Highland Grace" is vervolgens geen slecht afsluitende ballad, maar doet me vervolgens niet zoveel meer. Ik zal hem eens op een andere plek in de tracklist zetten, iemand een idee waar dan wel?

Muzikaal sterk, maar de zang stoort mij nogal. Echt zo'n 'ik ben een echte singer-songwriter en ik ga meedoen aan De Beste Singer-Songwriter van Nederland en ik zeg wel dat ik naar Bob Dylan luister maar ik heb alleen maar cd's van Damien Rice'-stem.