Jessica Sligter - A Sense of Growth (2016)

Jessica Sligter zullen sommige mensen wel kennen als JÆ die in 2012 een fijne pysch folk plaat uitbracht maar vooral live(vooral extrapool in voorprogamma van Boduf songs) was het voor mij duidelijk dat we te maken hadden met een gedreven muzikant. En nu is er dan haar 2de solo plaat onder eigen naam van de Nederlandse die al lange tijd in Noorwegen woont.

A Sense of Growth is het beste te omschrijven als slimme art-pop met een fijn electronisch kleed om zich heen gedragen door Sligter's imposante stem. Als ik namen moet noemen denk een beetje aan de meer normalere bands op Rune Grammofon, de niet ambient/post-rock kant van kranky en een beetje Julia Holter. Tof spul maar niet bepaald erg licht op de maag.

De Noors-Nederlandse zangeres/singer-songwriter Jessica Sligter ontving voor haar vorige album Fear and the Framing veel lovende recensies. Voor mij vormt haar nieuwste album A Sense Of Growth echter een eerste kennismaking en ik moet bekennen dat het best wel even wennen was tijdens de eerste luisterbeurt. De muziek en de vocalen van Jessica zijn fascinerend, maar niet bepaald makkelijk toegankelijk om te doorgronden. Maar gewenning kreeg hoe langer hoe meer vaste vorm richting een pakkend coherent muzikaal beter te doorgronden muziekproject naarmate ik A Sense Of Wonder vaker ging beluisteren. Met een muzikale avontuurlijke reis van ruim een half uur is Jessica’s stem voortdurend leidend, variërend van fluisterend zacht tot messcherp, waarbij duidelijk ook de invloed van de Noorse Susanna en met name ook de zeer talentvolle Noorse Jennie Hval is waar te nemen, welke laatstgenoemde mede de vocalen verzorgt op twee nummers waaronder de titeltrack.
Verder hebben aan het album bepaald niet de minsten uit de muziekwereld meegewerkt. De opnamen vonden plaats in Seattle en de productie kwam voor rekening van Jessica zelf in samenwerking met Randall Dunn, bekend van onder andere Marissa Nadler en Akron/Family. Viool- en basbijdragen zijn er van Eyvind Klang (Mr Bungle, Animal Collective, John Zorn) en hier noem ik nog maar enkelen van de vele muzikale gasten.

Over het algemeen lever ik in een recensie een puntje van kritiek wanneer een album aan de korte kant is, maar in het specifieke geval van A Sense Of Growth valt voor mijn gevoel alles, dus ook de tamelijk korte tijdsduur, artistiek perfect op zijn plaats.

Jessica Sligter is een groot muzikaal talent dat we bij Muziekwereld goed in de gaten blijven houden, want er ligt in haar verdere muzikale carriëre ongetwijfeld nog veel moois in het verschiet.

Deze recensie is ook geplaatst op Muziekwereld:
http://www.muziekwereld.com/jessica_sligter.htm

Je moet van de stem van deze zangeres houden en van de theatrale manier van opvoeren. De stem is verder wel zuiver en kan zich in allerlei bochten wringen, geen auto-tune te horen. Maar de gelaagde stemmen werken soms storend dan verdiepend. De uitwerking van de nummers is verder wel prima.

Na een tweede luisterbeurt hoe ik het voor gezien. Muzikaal is het nog wel interessant maar het tempo is me te laag, de teksten kunnen me niet boeien, het is toch redelijk braaf misschien zelfs richting Musical productie. Zo donker vind ik het niet, beetje te afstandelijk. Iets te artsy-fartsy.