Tom Chaplin - The Wave (2016)

Ben benieuwd of Tom Chaplin het Keane-imago een beetje van zich af kan schudden. De eerste single vind ik alvast niet zo boeiend.

Als groot Keane liefhebber kan ik niet wachten op dit solo debuut van Chaplin. Na Keane en al zijn verslavingproblemen is dit letterlijk en figuurlijk een nieuwe start voor hem.
Hoewel de eerste single Heardened Heart niet extreem vernieuwend is, vind ik het wel een heel mooi liedje. Ik denk ook niet dat het hele album veel van Keane zal verschillen, ook omdat hij intensief heeft samengewerkt met Aqualung (die in het verleden ook vergelijkbare dromerige pop maakte).

Quicksand gaat de goede kant op Eerlijk gezegd klinkt het alsof Keane weer terug is , maar goed dat mag ik niet zeggen , Foei ^^

Van wie mag je dat niet zeggen?

Het is niets meer dan een gewoon Keane album. Nergens afwijkend van wat hij eerder gedaan heeft. Het is verder niet echt slecht ofzo maar een flauwe hap opmerking overheerst mijn gevoelens bij dit album.

Had hier veel meer van verwacht, het is inderdaad een best wel flauwe, saaie, te normale verzameling nummers. Hoop dat Tim Rice-Oxley het beter gaat doen op het nieuwe Mt. Desolation-album.

Sluit me bij bovenstaande berichten aan. Het is allemaal niet onaardig, maar de meeste nummers zijn volledig inwisselbaar. Quicksand en Heardened Heart steken er wmb boven uit, maar die kenden we al. Om dan te horen dat de rest van de nummers dat niveau niet haalt is teleurstellend.

Al in 2008 las ik een interview waarin Tom aangaf dat hij een soloalbum wilde maken. 8 jaar later is hij er dan! Eindelijk!
Deze nummers van Tom Chaplin missen een bepaalde flow die hij had met Keane. Dat hoor je meteen, er mist wat, een bepaalde kracht.. ik denk het karakteristieke pianogeluid van Tim Rice Oxley, maar misschien is het een illusie omdat we Tom met Keane gewend zijn. Dit is echter Toms soloproject, en niet de nieuwe Keane, dus ik wil daar ook niet teveel over klagen verder.
Het is over het algemeen wel een leuk album. "Still Waiting" / "I Remember You" / "See It So Clear" en vooral "The River" maken me erg blij naast de singles die we al langer kenden. "Quicksand" klinkt heel erg Keane-isch, zou grappig zijn als Keane zelf dit nummer een keer op de live setlist zou hebben! "Love Wins", een van de bonustracks, is ook erg leuk. Dit nummer kwam al uit in juli 2015 en hoor ik daar nou een... "Hopes & Fears" achtig geluid? Excuses, ik gaf aan dat ik dit niet teveel wil vergelijken met Keane
Vind het erg leuk dat Tom een keer deze stap heeft gezet, is weer eens wat anders. Niet iedereen zal het met me eens zijn, maar ik vind dit tof! 4 sterren

The River is heerlijk. Vrij passend bij mijn eigen situatie. Goedzo Tom ''Let it carry me into the future.....'' Zalig

Van Tom Chaplin, hahah , I.v.m de pauze van Keane , Tom wil een eigen geluid maken met zijn soloalbum en even bijkomen van Keane . Niet letterlijk bedoeld. Meer als geintje. Ook veelal omtrent het drugsgebruik en het afgelopen verlangen ernaar, gaat The Wave voornamelijk over btw.

Keane zanger Tom Chaplin heeft moeite met het succes dat het Engelse trio sinds 2004 heeft en dat heeft een opname in een ontwenningskliniek tot gevolg. Met Keane maakt hij 4 volledige studio-albums en 1 EP-tje en na de release van een verzamel-album, maakte Chaplin bekend tijdelijk te willen stoppen met Keane om zich op een solo album te concentreren. Na 3 jaar is die er dan eindelijk en Chaplin heeft diverse stormen moeten doorstaan, om tot “THE WAVE” te komen. De stress en de druk die hij ervoer tijdens de voorbereidingen voor het album, zorgden ervoor dat hij weer drugs ging gebruiken. Het snuiven van cocaïne gaf hem rust, maar zorgde er bijna voor dat hij kwam te overlijden in 2015. Hij liet zich weer opnemen in een ontwenningskliniek en kwam daar als herboren uit. Zijn stem was beter dan ooit, hij kon de hoge noten weer halen en hij geeft aan dat de laatste 12 maanden de mooiste periode uit zijn leven zijn. De nu 37 jarige Tom Oliver Chaplin heeft de moeilijke periode gebruikt om de 11 tracks (16 op op de deluxe editie) “THE WAVE” emotioneel en heel persoonlijk te maken. Natuurlijk zit er een Keane gevoel in de liedjes, maar dat kan ook niet anders, als je de zanger van die groep bent. Hij heeft er een mooi, sfeervol, soms tekstueel beklemmende plaat van gemaakt, waar hij trots op kan zijn. Hopelijk geeft dit hem de zekerheid die ervoor zorgt dat hij niet weer terug valt.

..ik mag er graag naar luisteren. ..de zang van Tom Chaplin, heeft voor mij iets zalvends, troostend en sereen. ..ik mag hopen voor hem dat het hem ook wat brengt, getuige dit bij momenten persoonlijk transparante album. ..het is muzikaal wat minder spreidend dan bij Keane, waar Tim-Rice Oxley een grote bijdrage aan levert, wat Chaplin misschien wat terughoudend maakte om zijn deel meer naar voren te brengen. ..daar is dit tot de verbeelding sprekende The Wave een mooie uitlaatklep voor geweest. ..ik vind het een mooi geslaagd album, met gepaste grootse gebaren die prima bij zijn manier van zingen past. ..er zijn genoeg details in de nummers te ontdekken, al hadden die wat mij betreft wat meer op de voorgrond gemogen en niet alleen de koortjes. ..muziek als therapie. ..dat the wave zijn ziel mag reinigen.

Lastig te beoordelen. Uiteindelijk net geen voldoende; de nummers klinken daarvoor te repetitief en missen onderscheidingsvermogen. Ik heb een enorm zwak voor de stem van Chaplin, en ook op deze plaat is het bij vlagen weer genieten geblazen. De sound die Keane wist te creëren is echter nergens binnen bereik. Enkele nummers beroepen zich op een dissonant in het gehoor liggende electro-intro.
Dat paste wat mij betreft niet; houd het bij Chaplin, de piano en eventueel wat orchestrale elementen, zou mijn devies zijn. Met betere nummers was dat genoeg geweest voor een echt goede popplaat.

Ik ben een sucker voor nummers als Quicksand. Rest is ook heel erg goed. Zeker geslaagd album.

Ben het album de laatste tijd steeds meer aan het luisteren, songs beginnen beter en beter door te komen.. De sadness van Tom hoor je in een flink aantal nummers terug, maar het resulteert wel in verbazingwekkende goede nummers. "I Remember You" en "Hold on to Our Love" zijn écht prachtig! Het album doet wat mij betreft niet onder aan zijn materiaal met Keane. Natuurlijk, het is iets anders, maar ik durf bij dit album niet met vuile woorden te gooien. Bijna elk nummer heeft krachtige stukken en dat is wat je wilt als luisteraar. Zelfs tussen de bonustracks zit geen misser!

15 maart 2017 speelt Tom in Paradiso, denk maar eens kaarten scoren...

Iets te braaf en van hetzelfde allemaal.

Hoewel Chaplin met Keane een leuk debuut heeft uitgebracht - nog steeds maakt het album wel een sympathieke indruk op mij - was het allemaal wel erg magertjes wat de heren hierna uitbrachten. De dromerige popsongs werden steeds meer voorzien van electronica en bombast en dat deed afbreuk aan het geheel. Dan deze plaat; de hoes van dit soloplaatje van Chaplin doet het ergste vrezen, gelukkig is het niet zo slecht maar het adagium; beoordeel een boek nooit op zijn omslag gaat echter niet helemaal op voor deze worp. Waar hij bij zijn broodheer nog kan sparren met Rice-Oxley en Hughes is hij nu zelf verantwoordelijk voor de teksten. Qua muzikale inspanning loopt de plaat niet over van creativiteit en afwisseling. Hier en daar hoor je een verdwaalde viool, moet een strijkersarrangement zorgen voor wat bombast of zijn er subtiele pianoklanken die wat nostalgische gevoelens moeten losmaken richting Hopes & Fears. Deze elementen dienen echter puur als achtergrond decor, Chaplin gaat voor het grote gebaar en dat mag. Die insteek lukt maar ten dele. Worthless Words, Quicksand vormen de twee beste songs van de plaat. De eerste vanwege het breekbare karakter, en de fraaie wijze waarop Chaplin voordraagt. De tweede compositie vormt een uitstekende popsong, weliswaar niet ontzettend creatief en afwisselend maar het kamerbrede refrein nestelt zich al vrij snel op behaaglijke wijze in je hersenpan. De overige tracks zijn niet slecht maar missen simpelweg afwisseling, creativiteit en het nodige vuur. Een magere voldoende derhalve.