Egdon Heath - Him, the Snake and I (1993)

Misschien nog wel beter dan de voorganger The Killing Silence, want waar dat album nog een paar zwakke momenten kende (T.T.C.) is hier geen zwak nummer te bekennen.
De vocalen blijven een beetje het zorgenkindje, want Jens van der Stempel is verdwenen, en vervangen door Maurits Kalsbeek.
Hoogtepunten is het broeierige Slightly in Despair.

Vocalen een zorgenkindje? Die zijn juist op dit album voor het eerst superdik in orde. Wauw, Kalsbeek heeft een hele mooi natuurlijke galm in zijn stem (zoals Freddie Mercury had en ook Eddie Vedder in die tijd). Zeker rond dit album heb ik ze een paar keer live gezien en met name het optreden samen met de Italiaanse band Aelian in de Poort van Kleef in Almelo (zal werd kort na dit optreden gesloten) was schitterend.

Mooi was ook dat het korte On A Bench live veel langer was met een symfonisch / spacey instrumentaal deel er aan vast en op het laatst nog eenmaal het liedje maar dan begeleid door de hele band. Deze versie valt ook te horen op de live-plaat Live At Last maar jammer genoeg was dat al weer een paar jaar later en die versie heeft niet de magie van de eerste paar optredens met dit nummer.

Met zorgenkindje bedoelde ik dat ze geen vaste zanger konden vinden. Hoewel de opvolger (Nebula) een stuk minder is, vind ik het nog steeds jammer dat ze niet meer bestaan.

Sluit ik me helemaal bij aan. Klasseplaat. Opvolger Nebula inderdaad iets minder.

De mensen die in de rij stonden te wachten met Planet Pul in Uden om naar binnen te kunnen konden genieten van de soundcheck van Edgdon Heath waar Kalsbeek even uithaalde. De mensen die daar getuige van waren twijfelen denk ik nooit meer aan zijn zangtalenten. Allemachtig wat een stem had die gast. Verschillende keren live gezien daarna.

Als voorprogramma van Pendragon in de Melkweg in 1996, Day Of Dreams in Zwolle in 1997.
Altijd van een hoog niveau. Erg jammer dat ze niet meer bestaan.