Crucis - Crucis (1976)

Het is altijd jammer als je muziek uit een niet-(heel erg)Westers land hoort en dat blijkt dan eigenlijk gewoon als Westerse jaren '70-clichéprog te klinken. Niet onaangenaam verder, maar dusdanig onorigineel dat het geen verbazing kan wekken dat deze band nooit is doorgebroken.

Deze Argentijnse progressive rockers kende ik nog niet. Maar omdat ik nog eens naar Bubu luisterde, dicteerde Tidal mij deze plaat van Crucis. Bij de openingsklanken dacht ik te maken te hebben met RPI (Rock Progressivo Italiano), maar bij het starten van de zang, was ik wel trots op mijzelf dat ik Italiaans en Spaans kan onderscheiden.

Ik vind het wel wat klinken richting de RPI, in die zin, dat het wat teveel van alles is. Het is erg goed ingespeeld, het heeft talloze ingewikkelde maatsoorten en tempowisselingen, maar de changes volgen elkaar zo snel op, dat ik er wat tureluurs van wordt. Ik houd van complexe muziek, maar houd er ook van als een thema goed wordt uitgewerkt. De muzikanten zijn duidelijk erg meester van hun instrumenten, en dat zorgt er in elk geval voor, dat het erg lekker weg luistert. Ik zelf verbaas me enigszins over de lage gemiddelde score. Deze had mijns inziens minimaal voldoende moeten zijn.

Of het een plaat is die ik snel weer zal opzetten, weet ik niet. Daarvoor is het nét even té chaotisch en mist het een bepaalde je-ne-sais-qoui.

Misschien wil Barney Rubble hier eens zijn oor te luister leggen? Het heeft wel wat.

RPI vind ik vaak wel tof, zal het album eens beluisteren.

Het heeft wel wat meer gitaar. Op 'Ironico Ser' klinken ze zelfs als Deep Purple of Rainbow.

Ik heb het album beluisterd en vond het inderdaad best prettige muziek. Het deed mij vooral denken aan Uriah Heep (hardrock met een hammond-orgel) en Focus (gitaarspel doet denken aan dat van Jan Akkerman). De nummers zijn puntig en ietwat onstuimig. Het spelplezier is duidelijk aanwezig. Wel mis ik iets origineels wat de aandacht vasthoudt. (al vind ik de muziek ook weer niet clichématig). Opvolger Los Delirios del Mariscal geeft de composities wat meer ruimte en vond ik daardoor net wat sfeervoller.

Hoe kom ik dan aan mijn RPI-associaties?

RPI, is uitbundinge symfonische rock uit italië, veelal met een duidelijke invloed van klassieke muziek en later ook met veel invloeden van jazz-rock (deels vanwege VDGG). Deze plaat bevat vrij bombastische symfonische rock, spaans is eveneens een Romaanse taal en ook de tempowisselingen hoor je vaak bij RPI. Er zijn wel wat overeenkomsten. Soms is het wat muggenzifterij onder welk subgenre je het laat vallen.

Uitbundig is ook mijn eerste ingeving. Vaak ook met veel keyboards, en als er dan al klassieke invloeden zijn dan vaak barok.

Bij jazz(rock) neig ik snel naar Scandinavische en Westduitse Progrock en Canterbury. Op het moment dat het teveel richting EL&P gaat ben ik vaak minder geinteresseerd. De tijd dat ik naar RPI luisterde (Le Orme, PFM, Banco, etc.) ligt wel ver achter me. Dus ik heb er eigenlijk ook gewoon niet zoveel verstand van.