Fad Gadget - Gag (1984)

.... met anton corbijn hoes ....

Subliem!

Collapsing new people is een prima nummer wat destijds veel airplay kreeg.Ook de rest is niet onaardig,een beetje een underground variant op Depeche mode waar Fad Gadget destijds ook veel mee optrad.Alleen met nummers 3,4 en 5 slaat hij de plank behoorlijk mis,die stellen niet veel voor.

Het vervolg van Under the Flag. De hoes spreekt al wat boekdelen, de plaat is vreemd en soms wat bizar. In deze tijd heb ik hem een keer live gezien, dat was een echt spektakel. Fad Gadget was bijzonder ADHD, sprong in het rond, van grote boxen af. Tijdens het nummer Shaving Lady trok hij haren uit zijn hoofd, oksel en zelfs schaamhaar moest er aan geloven.
Ik hoorde later dat hij bij het optreden de volgende dag opnieuw van hoge boxen sprong. Hij bleef liggen, beide enkels waren gebroken, maar het publiek dacht dat dit bij de act hoorde en had pas later door wat er gebeurd was. De toernee werd verder afgeblazen.
Toch blijft dit best een lekkere plaat en aan het optreden denk ik ook met goede herinneringen terug. Toch vond ik het theatrale gedoe de muziek niet helemaal terecht doen.
Een wat vergeten artiest en een vergeten plaat. Maar wel een belangrijke artiest in de jaren 80.

Ze jaar geleden al weer dat ik iets schreef over deze plaat. Daarna niemand .....
Fad Gadget, alias Frank Tovey (of eigenlijk net andersom) is in 2002 al overleden en ik denk al bijna vergeten. Dat is wel jammer.

Dit is de laatste plaat als Fad Gadget, de opvolger van het toch wel indrukwekkende 'Under The Flag' een concept album (en dat in die tijd !) over de Falkland oorlog. Het was succesvol en een echt synths album. Maar Fad Gadget wilde wat ruigers en ging naar Duitsland waar Gareth Jones met Einsturzende Neubauten had gewerkt, maar ook het derde album van Depeche Mode fiks had beïnvloed en ook met Tuxedemoon aan de slag was gegaan.
Dus 'Gag' zal ruiger worden, niet te veel gladde synths meer, maar meer 'echte' instrumenten en zeker de percussie zorgt regelmatig voor een 'koude' metaal klank.
Kant 1 begint al explosief met 'ideal world' . Dat is wel een andere Fad Gadget dan we gewend zijn. Prachtig. Daarna de hit 'Collapsing New People' , ga naar een alternatieve jaren 80 party/disco en een ieder zal direct bij dit nummer op de dansvloer staan springen. 'Sleep' is een slaapliedje, waar dochterlief gewoon doorheen zit te praten. De twee laatste nummers van kant 1 (ik heb het vinyl op staan) vind ik wat minder. Dan kant 2 waar 'one man's meet'een Talking Head achtige energie heeft. "The Ring' is weer wat meer de oude Fad Gadget. een mooie bijna romantische melodie. Ik merk wel dat ik toendertijd kant 2 veel minder op heb gehad, de a-ha belevenis blijft wat achterwege. 'Jump' vraagt nogal veel van de luisteraar, 'Ad Nauseum" daarentegen vind ik een heel goed nummer, beetje 'Tuxedomoon' achtig.

Fad Gadget was een performer pur sang, alleen de hoes gemaakt door Anton Corbijn maakt dat duidelijk. Maar de soms shockerende opotredens trokken steeds minder publiek, de tijd veranderde. Fad Gadget had dat door en sloot het "Fad Gadget" tijdperk af en ging verder onder zijn eigen naam Frank Tovey en de muziek veranderde.
In 2018 gaf ik deze plaat een 3,5 en dat blijft zo. Er staan geen slechte nummers op, maar ook weer niet is alles even sterk. Dus 3,5 past goed.

Collapsing new people vind ik een fantastisch nummer. Helaas kan ik verder weinig van dat niveau terugvinden in zijn repertoire. Echt goed ken ik Fad Gadget dus verder ook niet.

Het kenmerkend podium-gebeuren van deze artiest heb ik nog mogen meemaken op Eurorock Neerpelt in 2001. Meneer Gadget kroop hoog in een lichtmast en spoot zichzelf vol scheerschuim (of slagroom). Om dan een jaar later dood gaan aan iets ordinairs als een hartaanval. Hierboven wordt die podium-acrobatiek toegeschreven aan ADHD. Ik zie toch minstens twee andere triggers.

1. Frank Tovey was op Leeds Polytechnic een studiegenoot van Marc Almond. Over mijn idool weet ik dat zijn examens bestonden uit kunstjes opvoeren. Zoals daar zijn zichzelf poedelnaakt insmeren met kattenvoer of een spiegel stukslaan en op een bedje van verse scherven reflectieve copulatie simuleren. 2. Gadgets stem is niet de enige fysieke gelijkenis met Iggy Pop, publieke zelfkastijdenaar van het eerste uur.

Ondanks deze referenties doet 'Ideal World' me qua sound sterk aan The Sisters of Mercy denken. De albumopener is minder politek beladen dan z'n voorgaande werk. De oproep om pijn- en stressloos te leven door massaal in te pluggen geeft de song wel een erg profetische lading, ook al doen we het tegenwoordig draadloos.

Het meesterlijke 'Collapsing New People' behoeft hier niet te veel toelichting meer. De dansbaarheid, de aanstekelijke percussie op porseleinen theeservies en wat synthetisch getoeter, promoveren de song tot de evenknie van 'People Are People'. Het lijkt me geen toeval dat het in beide gevallen volksliederen betreft.

'Sleep' vind ik ook een sterk nummer. Pril ouderschap heeft veel kleffe liedjes opgeleerd. Maar qua speelsheid - wel met een duister kantje - plaats ik deze naast Bowie's 'Kooks'. De repetitieve baby-sample is voldoende zuinig en dus goed gedoseerd.

'Stand Up' "... and deliver", moet ik er bij nadenken. Qua tempo leunt dit plaatje misschien wel het dichtst aan bij post-punk. Maar anno 1984 is het nieuwe er wat af, dus hier noteer ik toch wel een eerste dipje op de A-kant.

Noem me gek of minstens slechthorend, maar 'Speak To Me' doet me denken aan de meer poppy nummers van ... The Doors. Maar dan zonder de bluesriffs en met minder mysterieze / pretentieuze lyrics. Alsof enkele mallerds van Madness een Doors-nummer onder handen hebben genomen. Ik lust het wel.

'One Man's Meat' oftewel de ene zijn brood: heerlijke electro-gejaagdheid. Zonder de piano-intermezzi zou dit een prima song zijn om een Soft Cell album. En met dat additief, naar verluidt ontleend aan The Addams Family, is het een prima song op Gag. Logisch dat dit als single werd uitgebracht. Het beperkte succes vind ik minder logisch.

'The Ring' vormt een aangenaam rustpunt. Mogelijk is dit het meest radiovriendelijke wat Gadget ooit heeft uitgebracht. Maar ook hier zonder het succes dat het wel verdiend had. De tekst is wel donker: een cirkelvorm voor twee partners die elkaar verstikken. Of een slang die z'n eigen staart opvreet.

'Jump' daarentegen klinkt klinisch en bij momenten agressief. Alsof iemands zekeringen doorbranden en met een wanhoopsdaad dreigt. Een futuristische song met volumewissels, dan moet ik wel de naam van Gary Numan laten vallen. De song eindigt met wat dissonant geschuur dat iets te lang duurt naar mijn zin.

'Ad Nauseum' betekent 'tot je gaat walgen'. Het is muzikaal erg minimalistisch maar de drammerige spoken words zijn wel XXL qua formaat. Het doet me denken aan minder aanstekelijke worpen van Soft Cell en Marc (Almond) and the Mambas.

Daarmee is ook de cirkel van deze best variërende plaat afgerond. Met **** zit ik supra mediocritatem.