Pendragon - The Jewel (1985)

Het eerste album van Pendragon, en meteen ook hun beste. Hier barstten ze nog van de ambitie en ideën, qua uitvoering en productie kon het allemaal nog wat beter, en dat werd het ook wel, maar Leviathan, Alaska en Black Knight zijn klassiekers uit de symfonische rock. Hou je van symfonische rock, en je kent dit album nog niet: luisteren!

Hier zal ik niet snel meer naar luisteren. De nummers doen mij niets en zitten vol met oubollige cliché prog-geluiden. De produktie is erg magertjes. Ik kan er weing mee beleven.

Een mooie plaat niet hun beste en heb de eerste uitvoering met een andere hoes.
mijn nummers van deze plaat alaska en Black knigt.
De cd klinkt gedateerd helaas, misschien krijg ik ooit de remastered uitvoering wel.

Laat ik nou Leviathan echt een draak van een nummer vinden... bah.

Dit is toch wel een klein klassiekertje en het behoort toch wel tot de klassiekers van de Britse neoprog uit de jaren 80. Productie is misschien wat aan de dunne kant maar het stoort niet, tenminste niet zo als me die kartonnen dozen drums op IQ's The Wake me wel soms kunnen storen.

Alaska, Circus en the Balck Knight zijn toch wel erg lekkere nummers. Dit Pendragon bevalt me een stuk beter dan dat van Clive Nolan.

Jammer dat ik niet aan deze versie kan komen, bij bol.com is ie niet leverbaar meer.

Veel speelplezier wordt uitgestraald op dit redelijk solide album. Niet wereldschokkend grensverleggend maar een fijne symfoclichéschijf oude stijl. Hier vind je nog het meest Camel, Genesis en de vroege Marillion in terug en minder Floyd zoals in het meer atmosferische latere werk.

Progwereld

Ik zou zeggen probeer het eens via NL Store, linkje onder aan bovenstaande pagina.

Pendragon was een van de eerste symfobands die ik hoorde en ik was destijds behoorlijk onder de indruk van deze plaat. Nu ik the Jewel weer eens terugluister (mijn hoesje ziet er anders uit trouwens) klinkt 'ie toch wel een beetje oubollig. Maar de composities staan toch nog wel overeind.
Ik vraag me af of iemand, vóór of tijdens de opnamen van het debuut, heeft geprobeerd om Barett te vertellen dat hij beter geen zanger had kunnen worden. Gitaarspelen en liedjes schrijven gaan hem een stuk beter af. Met een goede zanger was het Pendragon wellicht gelukt om een crossover naar een groter bubliek te maken.

Na deze plaat weer een aantal te hebben beluisterd, doe ik er nog en halfje bij. The Jewel verveelt nergens. Toch wel een klassieker voor mij persoonlijk.

Heb de geremasterde inmiddels alwel een jaar en die klinkt stukken beter.
De originele cd heeft ook een grijze hoes en de geremasterde dus de blauwe hoes.
Eigenlijk is deze hoes verkeerd.

Inderdaad, ik heb ook nog die grijze. Maar deze cover ziet er anders lang niet verkeerd uit.
Ik ben wel benieuwd hoe die remaster klinkt, want het oudere Pendragon werk klinkt op z'n zachtst gezegd een beetje ehh.. wollig

Ik herkende de hoes al niet.... vandaar dus....

Dit is het album waarmee ik Pendragon heb leren kennen, midden jaren tachtig. Ik vond het destijds wel wat weg hebben van Camel. Toen eind jaren tachtig op de radio (ja, ja, dat deden ze toen nog van de opvolger Kowtow de openingstrack Saved By You werd gedraaid, was ik verkocht. Hadden ze er een vriend voor het leven bij. Ben benieuwd naar het komende album Passion, dat op 11 april wordt gereleased (via het label Snapper).

Hoes maar eens gecorrigeerd... beter....

Dat ziet er inderdaad vertrouwd uit

tja, de 1e 2 albums waren ze nog zoekende maar zaten er al wel juweeltjes tussen, zo draai ik het zeer acceptabele The Black Knight nog regelmatig en is Alaska ook een klassiekertje voor mij.
Ze werden later alleen nog maar beter en nu na 30 jaar Faces of light op de draaitafel, dus ook na 30 jaar nog top, dit zijn velen niet gegeven......

Hoe kan deze in 1984 al op SPV zijn uitgegeven?

Geen idee. Zou wel gekund hebben overigens.

SPV GmbH - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Denk eerder dat ie later pas door SPV op cd is uitgegeven.

Het vroege Pendragonwerk verscheen op Elusive, een label dat werd opgericht door de toenmalige manager van Marillion.

Weer eens in zijn geheel een paar keer geluisterd. Ik zal niet zeggen dat het album over de hele linie even overtuigend is, maar het kwartet Alaska, Circus, Oh Divineo en The Black Night is van tamelijk grote klasse. In tegenstelling tot de meeste Pendragonfans vind ik deze Pendragen beter dan de latere waar ze mij iets teveel leentjebuur spelen en er te vaak naar de cliché kast wordt gegrepen. Ik had hem tussentijds even verlaagd naar 4 sterren, maar daar kom ik op terug. Alleen Higher Circles valt eigenlijk uit de toon hier.