Emanuel and the Fear - Primitive Smile (2016)

Een album van een band in transitie, afgaande op eerdere beschrijvingen, want Primitive Smile is mijn kennismaking met de band. Het lijkt er sterk op dat de band the great American Songbook van de laatste ongeveer 50 jaar heeft opgepakt, door elkaar gehusseld en naar buiten is gestapt met een stapeltje eigen songs, waar heel veel invloeden in te ontdekken zijn.

Bij eerste beluistering had ik eigenlijk het idee met een U.K. band te maken te hebben. Dat bleek een misvatting: Brooklyn is de thuisbasis. Dat verklaart misschien waarom een aantal songs mij aan Steve Waitt deed denken, een totaal miskende, maar redelijk briljante songwriter uit New York. Ze zouden elkaar zo maar kunnen kennen.

Van Foo Fighters tot Bob Dylan, alles komt voorbij. Ik ga hier niet meer verklappen, dat zou de lol van het zelf ontdekken of er persoonlijke favorieten tussen zitten bederven. Als we dat alles opzij zetten, dan staan er op Primitive Smile een aantal bovengemiddeld goede songs, die niet uitblinken in originaliteit, maar goed scoren op kwaliteit. De helft van de musici bespeelt klassieke snaren, de zang van Emanuel Ayvas is goed en de ondersteuning van de twee dames in de band prachtig.

Primitief? Nee, dat kan ik niet echt ontdekken. Smile? Gegarandeerd voor mensen die van veilige rock en songs houden.

Het hele verhaal staat hier op WoNo Magazine.

Het debuut pakte me meteen, de opvolger vond ik ook nog goed en dit is toch weer een klein stapje minder. Eigenlijk weet vooral de afsluiter me weer net zo te pakken als nummers op het debuut.
De trend van een halfje minder zet zich voort, maar dat neemt niet weg dat dit nog steeds een prima album is.