Christian Kjellvander - A Village: Natural Light (2016)

zeer benieuwd naar

In 2013 kreeg zijn vorige cd The Pitcher internationaal de nodige, positieve kritieken, waaronder van Thom Jurek van Allmusic, die vergelijkingen maakte met Sea Change van Beck, Looks Like Rain van Mickey Newbury en Lorca van Tim Buckley. Bepaald niet de minste albums om mee vergeleken te worden.

Ook in Nederland verschenen uiterste lovende kritieken, waaronder van Ed Muitjens van Popmagazine Heaven. Vooral de opener The Mariner maakte op veel luisteraars grote indruk, mede doordat het Gothenburg Smphony Orchestra eraan een geweldige bijdrage leverde.

Zelf was ik vooral gecharmeerd van het meer sobere The Island. Mijn enthousiasme was toch iets gematigder. The Pitcher kon ondanks de korte speelduur van 35 minuten toch niet mijn aandacht over de volle lengte vasthouden. Bovendien vond ik de songs samen niet echt een geheel vormen.

Tijdens het schrijven van A Village: Natural Light ging hij doelbewust parttime werken op een begraafplaats. Hij wilde een beroep uitoefenen, dat het dichtst bij leven en dood staat. Dus een titel als Gallow komt niet uit de lucht vallen. Het zijn songs geworden waarin het leven, de liefde en de dood centraal staan. De liefde vooral voor je directe naasten, je vrouw en kinderen.

Gelukkig heb ik de cd al een lange tijd in huis, want het is een schijf, die wat tijd nodig heeft om zijn geheimen prijs te geven. Vooral is er een belangrijke rol weggelegd voor de gitaar. In opener Shallow Sea levert dit instrument een vervreemdend effect op, soms is het gitaarspel opvallend (Misanthrope River) en soms gewoon fraai (einde van Dark Ain’t That Dark).

Veelal hebben de liedjes een spannende opbouw, een van de beste voorbeelden hiervan Midsummer (Red Dance), wat overigens, net als enkele andere songs, een onderhuidse spanning heeft. Ook hier en daar subtiele toevoegingen als lichte pianoaccenten en bevallige koortjes. En uiteraard een prominente rol voor de prachtige stem van Kjellvander, zij het helaas met een enigszins voorspelbare frasering.

In tegenstelling tot de voorganger houdt A Village: Natural Light wel constant mijn aandacht vast. Het repertoire vormt ook veel meer een geheel dan The Pitcher. Het zal voor mij zeker een langere houdbaarheidstermijn hebben dan de voorganger.

De vergelijking met Newbury zie ik werkelijk nergens, Kjellvander mocht willen dat hij zo kon zingen. De vergelijkingen met Tim Buckley kan ik beter begrijpen. Niet zijn stem natuurlijk, maar her en der wel in de instrumentatie. Vooral in Misanthrope River en Staghorn Sumac. Ook direct de beste nummers, maar voor de rest niet echt iets voor mij dit.

Die vergelijking maakte ik dus niet, hè, voor alle duidelijkheid.

Beetje veel van het zelfde, daar hou ik nou van ?

The Pitcher maakte iets meer indruk op me, maar ook dit album is van een enorme schoonheid. Het kost nog wel even tijd om dit goed te doorgronden denk ik.

Met dit album slaagt hij erin om de spanningsboog gedurende het hele album gespannen te houden. Veel consistenter in kwaliteitssongs. Prachtige stem overigens.

Vind ik ook. Ergens moet ik een beetje aan Sivert Høyem denken.

Ik vind dit album echt tegenvallen vergeleken met zijn vorige. Zijn stem gaat me tegenstaan helaas. Gelukkig genoeg andere nieuwe releases die me wel kunnen bekoren zoals de nieuwe cohen en nieuwe yamagata.

Ja die stem is redelijk irritant ja, maar dat is dezelfde als op de Pitcher. In die zin verwachtte ik er al niet veel van. Het is dat Hugo op zijn site uitpakte met een prachtige recensie en 5 sterren, anders was ik er waarschijnlijk niet eens aan begonnen. Je hebt artiesten waarvan je aan het begin van het jaar hoopt dat ze weer met iets nieuws komen. Daar hoort deze man bepaald niet bij. Maar als er zo hoog wordt opgegeven ga je het toch even proberen. En dan slaat al gauw de verwondering toe. Waar in de vrede komen die 5 sterren vandaan? Misanthrope River en Staghorn Sumac zijn de beste nummers voor mij, maar nog altijd niet meer dan redelijk. Voor de rest kabbelt het wat voort en enige verrassing is ver te zoeken en dan inderdaad die stem ook nog. Net als de vorige voldoende, maar geen enkele kans op meer. Ik zou zeggen, geef mij die andere Zweedse Amerikaan maar.

Het blijft uiteraard een kwestie van smaak(verschil). Ik vind, na enige beluisteringen via Spotify, dat dit een prachtig album is. Mooier nog dan zijn vorige album The Pitcher denk ik. Het is mooi opgebouwd en de sfeer sluit voor mij goed aan bij het huidige herfstweer. Ik vermoed dat ik dit album de komende maanden vaak zal beluisteren. Kjellvander's stem vind ik juist erg aansprekend, en de liedjes en de instrumentatie zijn spannend genoeg. Hoeveel sterren het imo verdient ga ik pas bedenken als ik mijn bestelling binnen heb, maar een hoge rating behoort voor mij tot de mogelijkheden.

mijn 2e kennismaking met de muziek van de in de muziekpers behoorlijk bewierookte Zweedse singer/songwriter. zijn debuut "Songs from a Two-Room Chapel" was mij zeer bevallen met prachtige tracks als "Allelujah" en "Log at 25".

heb dit "A Village: Natural Light" inmiddels meermalen beluisterd en het een kans gegeven, maar kom er maar moeilijk doorheen. begrijp de associaties die gelegd worden met de muziek van Tindersticks en Nick Cave, maar helaas kunnen de kwaliteit van zijn songs en de uitvoeringen niet tippen aan voornoemde artiesten.

dat de man het wel degelijk in zich heeft om een goede song te schrijven, laat hij horen in een 5-tal 4 sterren tracks "Shallow Sea", "Midsummer", "Misanthrope River" (een bescheiden hoogtepunt), "Good Child" en "Gallow", waarvan met name "Good Child" mij doet verlangen naar een door Nick Cave gezongen versie.

verder weinig memorabele liedjes op dit album, waarbij ik de neiging heb nummers als "Dark Ain't That Dark", "Riders in the Rain" en "Always with the Horses" te skippen.

heb bij Christian Kjellvander regelmatig het idee dat ik het al eerder en vooral beter heb gehoord. al met al een lichte tegenvaller, dat niet vaak in de speler zal belanden.

All songs by CK
Recorded at Kjellvander residence

Christian Kjellvander: vocals, guitar, vibraphone, rhodes, piano, bass VI, percussion, synths, loops
Pelle Andersson: grand piano, hammond novachord, rhodes, synths
Ruben Engzell: bass, bass VI, piano
Per Nordmark: drums, percussion
Karin-Therese Kjellvander: vocals
Per Johansson: klarinette, saxophone
Scout Kjellvander: vocals

Live valt vooral zijn geweldige gitaarspel op, dat voegt echt iets toe. Bij mij valt dan alles op zijn plek.