Katy Too - Nine Lives (2016)

Katy Too, het alter ego van de Belgische zangeres Leen de Haes, verraste vier jaar geleden met haar debuutalbum Quest For Honey, een debuut dat ontvangen werd met lovende kritieken.
Met Nine Lives, bekwaam geproduceerd door Wigbert van Lierde, gaat Katy Too iets meer richting het genre Americana; de 9 liedjes hebben echter nog steeds onmiskenbaar een poppy sound. Een geluid dat ook na diverse luisterbeurten heel aangenaam en ‘zomers’ mijn oren bleven strelen. De Haes heeft als gave haar liedjes te verweven in knappe songteksten en –structuren. Zij kan soms heel breekbare popliedjes brengen, maar schuwt anderzijds ook niet het wat steviger americana-werk. Nine Lives is dan ook heel gevarieerd - wel helaas met een enigszins korte speelduur van zo’n 32 minuten - maar als constante factor en leidraad blijven de songs stuk voor stuk toch heel integer en persoonlijk. En dat is uiterst knap. Het album kent wat mij betreft geen zwakke nummers, maar als ik er toch een paar mag noemen die bij mij het meest bleven hangen: het melodieuze Bad Moves, het titelnummer, een mooie ballad, voorzien van een catchy en stemmig ‘americana-sausje’, alsmede het slotnummer, de mooie ballad Bricks And Sirens.
In de aan deze redactie (Muziekwereld.com) gerichte e-mail met een verzoek om een recensie van het album las ik een passend citaat van Katy Too’s landgenoot bassist en liedjesschrijver Wouter Berlaen (verantwoordelijk voor de mooie arrangementen van 2 songs op het album: Darlin Tell Me Now en No Angel): ‘"Waren Lucinda Williams, Joni Mitchell & Emmylou Harris woonachtig in Kalmthout, dan huisden ze zeker in het lichaam van Leen de Haes, alias Katy Too. Rauw, hees & teder.” Een mooier compliment van een collega is niet denkbaar en ik sluit mij hier van harte bij aan in de hoop dat een volgend album van Katy Too zal worden voorzien van iets meer van die prachtige ‘catchy’ popliedjes.

Deze recensie is eerder geplaatst op www.muziekwereld.com