Seasick Steve - Keepin' the Horse Between Me and the Ground (2016)

Eigenlijk is het een raar fenomeen. Als je iets goed vindt, wil je zoveel mogelijk materiaal horen, zou je zeggen. Toch werkt dit in de praktijk niet zo. 20 tracks is gewoon te veel, voor mij. Ik hou mijn aandacht er niet bij, leer de nummers niet goed genoeg kennen, en het album voelt vaak als 'te veel' om er aan te beginnen.

Overigens ben ik benieuwd waarom Walkin' Man er op staat. Misschien een andere versie?

Leuk om te zien hoe Steve op een creatieve manier previews van nieuwe nummers laat horen

https://www.facebook.com/seasicksteve/?fref=ts

First Opening by Steve - YouTube

Zoals hij het zelf beschrijft: de eerste helft van het album is rock, de tweede helft alleen maar Steve met akoestische gitaar.

Eigenlijk voelt het als twee albums. Zoals hieronder gezegd, tracks 11-20 zijn akoestisch. Bij het eerste deel heb ik voornamelijk een 'been there, done that' gevoel. Het voegt weinig toe aan het oevre dat er al ligt en is regelmatig saai. Op het tweede gedeelte overtuigt Steve meer, maar puur akoestische nummers zijn niet echt mijn ding, zeker geen 10 achter elkaar. Het gevolg; ik verlies mijn aandacht vrij snel. De akoestische versie van Walkin' Man, Steve's go-to festivalplaat, had voor mij niet echt gehoeven. Het origineel is al vrij klein en klinkt vele malen beter. Geen hoogvlieger dit.

Het was inderdaad beter geweest 2 aparte albums uit te brengen. Toch vind ik dit niet slecht, eigenlijk best wel goed. Ook ik vind de akoestische set overtuigender, behalve Everybody's talkin at me. Daar hoort iedereen van af te blijven. Ik heb het voordeel dat akoestisch mij wel aardig ligt. Het eerste gedeelte moet bij mij nog meer landen. Niet elk nummer is even sterk, maar What a thang is bijvoorbeeld geweldig. Voor mij zeker wel en dikke voldoende.

Gratis te horen op De Luisterpaal, maar ik kan er mij niet toe brengen ernaar te luisteren. Er was voor mij al sprake van een voorzichtig verzadigd gevoel, en deze plaat duurt dan gewoon té lang. Gezien er voorlopig maar drie stemmen zijn, schijn ik niet de enige te zijn die er zo over denkt. Misschien later...

Feitelijk is het een 2cd set.. dus toch wat logischer zo. Eerder een laidback Steve op cd 1, Gypsy Blood voorlopig het sterkste nummer... Walkin' Man & I'm So Longsome cover (dezelfde versie die al op I Started Out With Nothing etc... als bonus stond,) hoefden niet eerlijk gezegd....

Recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Seasick Steve - Keepin' The Horse Between Me And The Ground - dekrentenuitdepop.blogspot.nl

De muziekpers viel eerder dit jaar over Seasick Steve heen, toen bleek dat de Amerikaan zijn levensverhaal flink had gedramatiseerd en bovendien tien jaar jonger bleek dan tot op dat moment werd aangenomen.

De leugentjes van Seasick Steve hebben er mede voor gezorgd dat de nieuwe plaat van de Amerikaan net wat minder wordt bejubeld dan zijn voorgangers of zelfs compleet de grond in wordt gestampt, maar dat is natuurlijk onzin.

De muziek van Seasick Steve ontleende zijn kracht immers niet aan de leeftijd van de man, de ontberingen die hij heeft moeten doorstaan in zijn jongere jaren of aan het knutselgehalte van zijn instrumenten.

De muziek van Seasick Steve viel op door zijn eenvoud en rauwe emotie en daar is niets aan veranderd nu Seasick Steve opeens geen ouwe bok of een arme sloeber blijkt te zijn.

De jonge versie van Seasick Steve pakt meteen flink uit met een plaat die maar liefst 80 minuten muziek en 20 songs bevat. Keepin' The Horse Between Me And The Ground bestaat eigenlijk uit twee platen want de eerste helft klinkt flink anders dan de tweede helft van de plaat.

Zeker op het eerste deel is er in de meeste tracks niet veel nieuws onder de zon. Seasick Steve komt op de proppen met de inmiddels bekende elementaire bluesy riffs en al even elementaire vocalen. Het is muziek zonder opsmuk, maar zoals altijd klinkt het bijzonder lekker.

Het eerste deel van Keepin' The Horse Between Me And The Ground voegt in de meeste tracks misschien niet heel veel toe aan de andere platen van de Amerikaan, maar klinkt wel gevarieerder. Seasick Steve put dit keer uit meerdere genres, waaronder de country, en neemt bovendien vaker gas terug, wat zorgt voor beklemmende songs met een bijzondere lading (Shipwreck Love zou met een beetje fantasie van Nick Cave kunnen zijn).

Dat gas terug nemen doet Seasick Steve helemaal op het tweede deel van de plaat, waarop de muzikant uit California volledig akoestische songs serveert. Het zijn songs waarin we weer een andere kant van Seasick Steve te horen krijgen en het is een kant die mij ook zeker bevalt.

Het is uiteindelijk wel zo dat 80 minuten Seasick Steve wel erg veel van het goede is. Seasick Steve komt zowel in muzikaal als tekstueel opzicht niet in aanmerking voor een Nobelprijs en moet het hebben van het goede gevoel. Dat goede gevoel zakt na een minuut of 40 wel wat weg. In kleinere porties is Keepin' The Horse Between Me And The Ground echter weer een prima Seasick Steve plaat en het is een plaat die laat horen dat de man nog steeds goed is in de dingen die we van hem kennen, maar ook in andere richtingen uit de voeten kan. Erwin Zijleman

Waarschijnlijk is hij niet eens zeeziek.

Was ook al klaar met deze man. Zijn laatste optreden in Paradiso was echt tenenkrommend slecht. We hadden ook nog iemand meegenomen die nog nooit in deze "poptempel" was geweest. Hij heeft er weken naar uitgekeken maar het werd een grote teleurstelling. Ik heb mijn excuses moeten aanbieden. Komt nooit meer goed tussen zeezieke Steve en ons.

Maar serieus, ben dit eens gaan nalezen want had dit nog niet gehoord. Is toch op zijn minst gezegd bijzonder. Kan me nog een Lowlands herinneren dat hij met John Paul Jones (gastartiest) speelde en tussen de nummers door riep 'een paar jaar geleden sliep ik nog in mijn auto en nu sta ik op het podium met JPJ, onvoorstelbaar' (of iets in die richting). Nou kan dat alsnog nog steeds waar zijn, maar dingen als je leeftijd ga je toch niet over liegen?

Als hij dat niet tijdens het autorijden deed, heb ik daar geen moeite mee.

Ik kan er sinds de ontmaskering niet meer neutraal naar luisteren. Ook omdat hij zijn (nou ja zijn, het zal wel door een marketeer zijn bedacht wat het nog wat zieker maakt) verzonnen verhaal tot in den treure oprakelde... interviews, songtitels. Nee, het is uit met Steve. Eerlijkheid komt op de eerste plaats en dat is dit dus niet.

Echt heerlijke soep! Maar er is wel in gepist. Nog een bord?

Steve heeft bas bij Shanti gespeeld begin jaren 70. Op You Tube staat er iets van; dat klinkt toch niet verkeerd.