Jagwar Ma - Every Now & Then (2016)

Give Me a Reason is een lekker opwarmertje!

Heel erg benieuwd naar deze plaat. Heb ze leren kennen doordat ze in het voorprogramma van Tame Impala stonden afgelopen januari in de HMH. Was er veel te laat waardoor ik helaas alleen de laatste 10 minuten kon meepakken, maar dat was genoeg om mijn interesse te wekken. Debuutalbum toen gechecked en dat bleek een heerlijk album. Frisse, energieke band. Dus ik heb toch redelijk hoge verwachtingen voor deze plaat, hopelijk stellen ze niet teleur.

Jagwar Ma heeft een goede opvolger van Howling geproduceerd.
Ze klinken als een 90s britpopband met het geluid van nu, of als een goed gelukte Happy Mondays van de jaren 10.
Dat deden ze natuurlijk al op hun debuut, er is echter een kleine verandering in het geluid;
De nadruk ligt iets meer op de elektronica dan bij de voorganger.
De gitaar gaat vaak natuurlijk op in een geluid van sequensers en 909s zonder maar 1 keer geforceerd aan te doen.
De liedjes zijn rijk aan hooks en behoorlijk avontuurlijk, het geheel klinkt prikkelend, fris en toegankelijk.
De albumtracks leggen het gelukkig ook niet af tegen de reeds verschenen singles, waarmee deze Aussies ook punten scoren.

Een goede 4 sterren.

Een beetje jammer dat ik deze zomerse plaat pas ontdek in oktober. Maar een waardige opvolger van het debuut is het wel geworden. Lekkere niets-aan-de-hand-pop bedoeld voor de indie-dansvloer en de festivals. Met name de langere, meer dance-georienteerde stukken zijn erg lekker en brengen de nineties terug in je huiskamer (zonder puur als een ripoff te klinken).

Deze zomerse plaat is dan ook pas sinds gisteren uit;) Hij kan mij tot dusver, in tegenstelling tot de voorganger, nog niet overtuigen. Wellicht over een paar luisterbeurten wel.

Dat verklaart waarom de platenzaak m draaide toen ik binnenkwam. Onnozele timing voor de release. Of is dat omdat de plaat zich met name richt op Australië en nieuw Zeeland? Daar begint de zomerse periode pas net natuurlijk.

Voor mij voorlopig een 3,5. Ik mis toch de meer aanwezige gitaren van het debuut. Ook staan er minder sterke songs op wat mij betreft. Favorieten tot nu toe zijn Say What You Feel, O B 1 en Colours of Paradise.

De verrassing is er voor mij wat van af. Het debuut heb ik veel beluisterd in 2013 en vind ik nog steeds geweldig, maar dit album doet me een stuk minder. Qua stijl is er weinig veranderd, maar de nummers zijn in het algemeen niet zo interessant. Een paar leuke momenten kent het album wel, zoals 'Loose Ends' en de afsluiter 'Colours of Paradise ', maar de overige nummers voelen toch ietwat aan als albumvullers, voor mij althans, en zijn aan de saaie kant. Met name de tweede helft van het album vind ik langdradig klinken.