Miles Davis - Miles Davis at Newport 1958 (2001)
mijn stem
13 stemmen
Verenigde Staten
Jazz
Label: Columbia
-
Introduction (2:16)
-
Ah-Leu-Cha (5:52)
-
Straight, No Chaser (8:47)
-
Fran-Dance (7:13)
-
Two Bass Hit (4:10)
-
Bye Bye Blackbird (9:10)
-
Theme (2:48)
0
geplaatst: 24 juni 2019, 15:14 uur
Geweldige live plaat. Sextet met Miles, John Coltrane, Cannonball Adderley, Bill Evans, Paul Chambers en Jimmy Cobb. Meer hoef je toch niet meer te zeggen, toch?
1
geplaatst: 1 maart 2021, 21:16 uur
Met: Miles Davis (trompet); John Coltrane (tenorsax); 'Cannonball' Adderley (altsax); Bill Evans (piano); Paul Chambers (bas); Jimmy Cobb (drums)
De band die later Kind of Blue opnam, zo'n beetje de meest iconische aller jazzplaten, is niet héél lang bij elkaar geweest. Elke opname die ze hebben achtergelaten verdient dus aandacht, en wordt uitgebracht door het gretige platenlabel.
Toch staan hier niet veel stemmen. Misschien dat moderne luisteraars van deze band misschien ook Kind of Blue-achtige muziek verwachten? Helaas. Dit optreden is toegespitst op wat het jazzpubliek in 1958 wilde van een Miles Davis-optreden, met een zwaartepunt op de oude opnames met het 'eerste grote kwartet.' Alleen op 'Fran-dance' is enigszins de modale toekomst te ontwaren.
Niet getreurd, want al ligt de nadruk verder op snelle bop, is de geluidskwaliteit in de lage registers niet overal optimaal, en voegen deze opnames niet héél veel toe aan de studioversies, het blijft een genot om deze hypergetalenteerde band te horen op uitstekende vertolkingen van 'Straight, No Chaser' en 'Bye Bye Blackbird'. Niet essentieel, wel lekker.
De band die later Kind of Blue opnam, zo'n beetje de meest iconische aller jazzplaten, is niet héél lang bij elkaar geweest. Elke opname die ze hebben achtergelaten verdient dus aandacht, en wordt uitgebracht door het gretige platenlabel.
Toch staan hier niet veel stemmen. Misschien dat moderne luisteraars van deze band misschien ook Kind of Blue-achtige muziek verwachten? Helaas. Dit optreden is toegespitst op wat het jazzpubliek in 1958 wilde van een Miles Davis-optreden, met een zwaartepunt op de oude opnames met het 'eerste grote kwartet.' Alleen op 'Fran-dance' is enigszins de modale toekomst te ontwaren.
Niet getreurd, want al ligt de nadruk verder op snelle bop, is de geluidskwaliteit in de lage registers niet overal optimaal, en voegen deze opnames niet héél veel toe aan de studioversies, het blijft een genot om deze hypergetalenteerde band te horen op uitstekende vertolkingen van 'Straight, No Chaser' en 'Bye Bye Blackbird'. Niet essentieel, wel lekker.
* denotes required fields.
* denotes required fields.