Piers Faccini - Tearing Sky (2006)

Soms heb je van die album's als die luistert elke keer eigenlijk niet tot het einde komt van het album, het klinkt niet slecht maar het is beetje saai. maar eigenlijk zonde is dat je de paar laaste nr niet gehoord hebt

Van deze Engels-Italiaans met een Franse connectie is Londenaar Piers Faccini heeft zo'n album. Hij heeft een diepe, slepende stem dan ook gepast vergezellen met een keur aan muzikanten. bij eerste 2 nummer pakt die stem je gelijk. maar het niets zeggende 'Window of the World' doet de verwachting beetje zakken.

'if i' maakt het weer een beetje goed. het lekker gitaar nummertje met afrikanse inslag. dan komt het zeven minuten durende "Days Like These", een track die mits enige elektronische opsmuk zo op een Zero 7-plaat had gekund. Zeven minuten zijn net iets te veel van het goede.
Tel daar nog de kabbelende opener en het wat fletse "Fire In My Head" bij, dit einde van het ondoorspartelbaar eerste deel van de plaat.

Dan komt de Wake-Up Call voor de mensen die inslaap zijn gevallen van de eerste reeks nummer. Het energieke percussieritme en Faccini's huilende zang geven dit album weer hoop.
het met viool en akoestische gitaar opgesmukte "Talk To Her" is een prachtige sleper, waarin we eindelijk ook de intentieverklaring krijgen, de stemverheffing waar we stiekem op zaten te wachten. Met de bezwerende "Hallelujah/Here I am", bereikt Faccini een mystieke sfeer.
Het is echter pas het zinderende "Uncover My Eyes" dat de kers op de taart zet. Naar het recept van "Sharpening Bone" gaat dit nummer over een etherisch en repetitief refrein naar een bloedstollende finale van, wederom, Afrikaanse percussie. Het is voorbij voor je het weet, maar zo intens dat het zonder twijfel zijn werk zal doen. Ook de laatste vier nummers, respectievelijk een ballad, een fluisterliedje, een zinderende popsong en een ontroerend akoestisch liefdesliedje, zijn goed tot zeer goed.

Een aarzelend eerste deel en een sterk tweede deel maken van deze plaat een klein twijfelgeval, daarom toch nog een 3.5*

Eigenlijk puur toevallig deze singer-songwriter op het spoor gekomen en daar zeker geen spijt van gekregen. Intussen vrij snel drie albums van hem aangeschaft, deze is de oudste. Het is zijn tweede plaat, maar sommigen zien het als het debuut. Dat maakt allemaal niet zo veel uit. Hier staat als land Frankrijk, ik weet nog steeds niet precies waar het land voor staat. Piers Faccini heeft Engelse moeder en Italiaanse vader (dus Engels-Italiaans) , maar woont nu in Frankrijk, in de prachtige Cevennen. Hij heeft daar een atelier, want hij is ook kunstenaar, naast muzikant.
De muziek van Piers Faccini is moeilijk te beschrijven, hij zit in de folk hoek, maar laat zich daar niet op vastpinnen. Zeker halverwege het album maakt hij duidelijk uitstapjes richting wereldmuziek. Ergens in een recensie werd de muziek als volgt beschreven : 'blues-inflected folk psychedelia'. Doet daar nog wat wereldmuziek bij en dan klopt het aardig. Piers Faccini heeft een prachtige diepe stem. Voor mij zelf hoor ik ergens in een diep verleden wat Donovan, maar dat heeft ook te maken met de muziek. HIj heeft ook wel wat weg van Ben Harper, die ook op het eerste nummer mee zingt. Wat bijzonder is op dit album, vele gastmuzikanten met een hoeveelheid aan instrumenten. Dobro , kora (door Ballake Sissoko), Sarod, Tambura, Mellotron, Viool, Talking Drum, Bodhran, Karkabous, Tabla. Kamencheh.
Het is daarom ook een album om ongelooflijk goed, intensief te beluisteren. Bij een eerste beluistering lijkt het allemaal wat gezapig, maar steeds meer is te ontdekken op dit album. Een wat rustig begin, dan een geweldig afwisselend middengedeelte wat zich doorzet naar het einde toe. Afwisseling, verrassing, enkel moet je er open voorstaan en de tijd nemen om het te ontdekken. Maar ook een heerlijk album 's avonds na een lange dag even op te zetten. Niet gezapig, maar het heeft ook weer iets rustgevend.
Heel mooi album !