Kishi Bashi - Sonderlust (2016)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Pop
Label: Joyful Noise
-
M’lover (3:48)
-
Hey Big Star (3:21)
-
Say Yeah (4:34)
-
Can’t Let Go, Juno (4:22)
-
Ode to My Next Life (3:47)
-
Who’d You Kill (4:27)
-
Statues in a Gallery (3:25)
-
Why Don’t You Answer Me (4:18)
-
Flame on Flame (A Slow Dirge) (4:46)
-
Honeybody (4:26)
0
geplaatst: 31 augustus 2016, 17:21 uur
Voorganger Lighght wist mijn top 3 over 2014 te halen en 151a scoorde ook een 4,5*.
Kishi Bashi was een ontdekking van jewelste 2 jaar geleden, en toen ik hem live aan het werk zag in de Paradijskerk naast Rotown in Rotterdam was ik echt helemaal in de ban van deze violist.
Nog steeds beschouw ik dat optreden als één van de beste ooit waar ik bij mocht zijn.
Niemand bleef in de kerkbanken zitten: het was één grote, uitzinnig kolkende massa.
En ineens zag ik dat er een nieuw album aan zat te komen. Alsof ik hem een beetje was vergeten (terwijl ik de voorgangers echt nog wel opzet).
De verrassing van Sonderlust is misschien wat minder groot. Er zitten hier en daar wat lichte disco, funky tonen in, maar verder verloopt dit album volgens hetzelfde recept. Knisperend en knetterend. Hoge koortjes, hoge zang en de viool die een grote rol speelt.
Het persoonlijke leven van Kishi Bashi stond op z'n kop. Het koste moeite om zijn huwelijk nog in stand te houden, en er was zelfs sprake van een kort uiteengaan van elkaar. Het vele touren en bijbehorende succes eiste z'n tol voor wat betreft zijn privé-leven.
Met hulp van producer Chris Taylor (Grizzly Bear), engineer Pat Dillet (Angelique Kidjo, David Byrne) en drummer Matt Chamberlain (Morrissey, Fiona Apple, of Montreal) levert Kishi Bashi nu het volgens hem meest persoonlijke album ooit af.
Het levert inderdaad weer een geweldig sterk album op. Voorlopig is de verpletterende indruk minder dan de vorige twee albums, maar dat komt omdat ik inmiddels erg vertrouwd ben geraakt met zijn sound. Het mag dan wat directer zijn dan voorheen, het is en blijft Kishi bashi. Een artiest die je zeker niet mag missen. Veel avontuurlijker pop dan dit krijg je niet vaak voorgeschoteld.
Kishi Bashi was een ontdekking van jewelste 2 jaar geleden, en toen ik hem live aan het werk zag in de Paradijskerk naast Rotown in Rotterdam was ik echt helemaal in de ban van deze violist.
Nog steeds beschouw ik dat optreden als één van de beste ooit waar ik bij mocht zijn.
Niemand bleef in de kerkbanken zitten: het was één grote, uitzinnig kolkende massa.
En ineens zag ik dat er een nieuw album aan zat te komen. Alsof ik hem een beetje was vergeten (terwijl ik de voorgangers echt nog wel opzet).
De verrassing van Sonderlust is misschien wat minder groot. Er zitten hier en daar wat lichte disco, funky tonen in, maar verder verloopt dit album volgens hetzelfde recept. Knisperend en knetterend. Hoge koortjes, hoge zang en de viool die een grote rol speelt.
Het persoonlijke leven van Kishi Bashi stond op z'n kop. Het koste moeite om zijn huwelijk nog in stand te houden, en er was zelfs sprake van een kort uiteengaan van elkaar. Het vele touren en bijbehorende succes eiste z'n tol voor wat betreft zijn privé-leven.
Met hulp van producer Chris Taylor (Grizzly Bear), engineer Pat Dillet (Angelique Kidjo, David Byrne) en drummer Matt Chamberlain (Morrissey, Fiona Apple, of Montreal) levert Kishi Bashi nu het volgens hem meest persoonlijke album ooit af.
Het levert inderdaad weer een geweldig sterk album op. Voorlopig is de verpletterende indruk minder dan de vorige twee albums, maar dat komt omdat ik inmiddels erg vertrouwd ben geraakt met zijn sound. Het mag dan wat directer zijn dan voorheen, het is en blijft Kishi bashi. Een artiest die je zeker niet mag missen. Veel avontuurlijker pop dan dit krijg je niet vaak voorgeschoteld.
0
geplaatst: 31 augustus 2016, 18:08 uur
Ha tof. De vorige heb ik wat half beluisterd en dat klonk al erg gaaf, deze gauw eens opzoeken!
0
geplaatst: 8 september 2016, 18:35 uur
Muzikaal, niet echt heel erg onder de indruk van dit, en de stem doet me ook niet veel, teksten zijn me iets te braaf. Alleen diverse synths zijn wel lekker en af en toe een lekker bas. Beetje retro maar net te weinig, wat mij betreft.
Who’d You Kill en Statues In A Gallery voor mij de betere nummers.
Why Don't You Answer Me de titel deed me eerste denken dat het een aan Alan Parsons Project cover was, maar dat nummer heet natuurlijk Don't Answer Me. Heeft iets van YES, beetje prog?
Via NPR first listen te beluisteren
Who’d You Kill en Statues In A Gallery voor mij de betere nummers.
Why Don't You Answer Me de titel deed me eerste denken dat het een aan Alan Parsons Project cover was, maar dat nummer heet natuurlijk Don't Answer Me. Heeft iets van YES, beetje prog?
Via NPR first listen te beluisteren
0
geplaatst: 30 september 2016, 22:13 uur
Net als aERo in 2012 al veel gedraaid en goed bevonden. Dit nieuwe album is net iets minder verrassend dan de voorgaande 2, maar bevat wel wat opveermomentjes. Weet niet of het net zoveel gedraaid gaat worden, we gaan het zien.....
Voor wie 'm nog niet kent, raad ik aan om deze performance te bekijken....
Kishi Bashi - Manchester (Buzzsession) - YouTube
Destijds was de link met Andrew Bird heel logisch; viool, beatbox, melancholie. Met dit laatste album slaat hij een afslag in, terwijl Andrew met zijn nieuwe album de snelweg vervolgd.
Voor wie 'm nog niet kent, raad ik aan om deze performance te bekijken....
Kishi Bashi - Manchester (Buzzsession) - YouTube
Destijds was de link met Andrew Bird heel logisch; viool, beatbox, melancholie. Met dit laatste album slaat hij een afslag in, terwijl Andrew met zijn nieuwe album de snelweg vervolgd.
0
geplaatst: 18 juli 2021, 11:11 uur
De eerste 4 tracks + Who’d You Kill zijn echt geweldig. Vooral Can’t Let Go, Juno vind ik een pareltje. Waardering voor Sonderlust zou mijns inziens wel wat hoger mogen 
* denotes required fields.
* denotes required fields.