Katie Melua - In Winter (2016)

De eerste single Dreams on Fire is uit en klinkt in het begin gewoon vertrouwd Katie bijna standaard uitvoering van een nummer maar dan sluipen de dames van het Gori Women's Choir er stiekem naast en dan wordt het wonderschoon.

De winter is nog ver weg maar "Let it snow Let it snow Let it snow" emoji met sneeuw hier!

Van het nummer erna wordt vigil wel vrolijk, of rustig of weet ik veel, is nog niets over bekend.

Het album waar ik vrijdag naar uitkijk, geen tweede single: zijn het dan toch misschien allemaal kerstliederen? Ik zag de oliebollenkraam eergisteren al staan, dus laat de sneeuw maar komen

Prachtig, voorlopig niet veel meer te zeggen.

Eerste album zonder Mike Batt dus.

En dat pakt over het algemeen behoorlijk goed uit, het is weer een mooie plaat geworden.

De broeierige spanning die ineens opdook in nummers als A Happy Place en The House ligt inmiddels alweer enkele albums achter ons en keert wellicht niet meer weder.

Echter blijken de voorgaande albums ook erg aangenaam en ben ik inmiddels ook wel een zwak gaan ontwikkelen voor de meer gangbare kant van deze zangeres.

De kant die zich verder voortzet op dit album, nu lichtelijk afwijkend door dus de toevoeging van een Georgisch vrouwenkoor.

Zag bij Omroep MAX toevallig al een voordracht van het nummer Dreams on Fire en daardoor kreeg ik gelijk wel zin in het album, op dit moment is dit nummer voor mij nog steeds wel het hoogtepuntje hier maar over het algemeen is het allemaal erg gelijkwaardig.

Fijn plaatje om het hart te verwarmen in zekere winterse sferen.

Katie Melua is natuurlijk een hele mooie vrouw, maar ze heeft ook een spannende stem. Eenvoudig en toch meeslepend. Dit In Winter is er eentje voor bij de open haard met wat warme chocolademelk en meeneuriën maar. Het koor geeft het album extra kleur.

Met broeierige spanning doel ik natuurlijk op de nummers A Happy Place en The Flood van het album The House.

Foutje is altijd auwtje.

Het nummer The House is ook prachtig maar neigt qua stijl alweer meer naar wat we hier ook horen, al heeft het een wat duister tintje.

Een heel sexy duister tintje overigens, kenmerkend voor dat album.

Nummers als I'd Love to Kill You.

Zoiets hoor je op deze nieuwe dan weer niet.

Blijft een hele sterke, bijzondere plaat:

The House.

Een plaat om te blijven koesteren.

Weet nog mijn eerste kennismaking, een performance bij Paul de Leeuw met het nummer The Flood dat wel even bij mij binnenkwam op dat moment.

Gelijk achteraan gegaan en album of nummertje nooit meer losgelaten.

Zoals nu blijkt: wellicht de meestertrack van heel haar artistiek bestaan.

En haar beste album.

Wat mij betreft.

Heeft ze toch maar mooi op haar naam staan, in ieder geval.

Wat is Dreams on Fire toch een prachtig nummer.

Vrijdag is dan al weer een Special Edition uitgebracht van dit album met als bonus een 2e cd met daarop een live optreden in een kerstsfeer. Moet het nog horen maar ik vermoed dat dit wel goed zal zitten.

Sneu voor de bezitters van het eerste album is dat deze uitgebreide versie goedkoper wordt aangeboden dan het standaard album.

Overigens staat het laatste nummer Fields of Gold dan weer alleen op de Japanse import versie, die waarschijnlijk ook wel iets duurder zal zijn.

Wat een ongelofelijk saai album. Naarmate ze meer albums maakt wordt het slechter en slechter. Haar vorige 'Ketevan' vond ik al vrij saai, maar dit overtreft alles. Rustige nummers hoeven helemaal niet saai te zijn, want ik hou er juist van. Alleen dit is allemaal zo monotoon. Geen enkele uithaal, verandering van melodie, instrumenten, ritme, uptempo nummer en zo kan ik nog wel even door gaan.

Zelfs O Holy Night (wat ik echt een mooi kerstnummer vind) weet ze slaapverwekkend te brengen. Terwijl het echt niet moeilijk is om te verpesten.