Ik had me erg verheugd op de release van Shrines of Paralysis. The Destroyers of All is een van de beste en meest overdonderende albums die ik de afgelopen jaren heb ontdekt, en Vermis was een goed vervolg daarop. Daarbij waren de recensies voor dit album erg positief. Kortom, de zaden voor een daverende teleurstelling waren gezaaid.
En wat een teleurstelling is Shrines of Paralysis geworden! Ulcerate gaat hier door in de lijn van de vorige albums, neem ik aan: de band biedt bijna een uur lang technische death metal met een akelig, apocalyptisch aandoende sfeer met de even kenmerkende als virtuoze drums van Jamie Saint Merat. Om de stijl te beschrijven zal ik ook nog even het woord dissonant droppen. Zo.
Probleem is alleen dat dit album me, in tegenstelling tot z'n twee voorgangers, nergens weet te grijpen. Ik ben nu bij luisterbeurt acht of negen, en nog steeds ben ik rond een half uur wel verzadigd/voldoende murw gebeukt om de rest van het album te kunnen overslaan. Wat mij betreft gaat Ulcerate meteen bij de eerste minuut van het album de fout in: in plaats van heel kort (Destroyers), of langer (Vermis) even wat tijd te gebruiken om de luisteraar in de sfeer van het album te komen, klinken de eerste seconden van Abrogation alsof ik midden in het nummer val. Daarna wordt het niet beter. Nu blonken Ulceratealbums al nooit uit in herkenbare nummers met kop en staart, of dynamiek, maar dat maakt niet uit als ik voor dit soort muziek in de stemming ben. Op Shrines of Paralysis krijg ik echter niet de kans om in de stemming te komen, en daardoor worden zaken waar ik eerder geen probleem mee had, direct nadelen die het album tot een ondoordringbaar moeras van riffs en gebonk op drums maken.
Ik had me voorgesteld dat Shrines of Paralysis met Vektors Terminal Redux zou strijden om mijn favoriete album van het jaar. In plaats daarvan is dit album mijn tegenvaller van het jaar geworden.