Bazart - Echo (2016)

Hier kijk ik erg naar uit.

Wel een opmerking: volgens Stubru en Focus Knack zou dit album al op 23 september in de rekken moeten liggen.

Ja dat is wel wat. Grootste Nederlandstalige hype sinds Clouseau?

Ja, heb hier erg veel zin in. Band gezien op Lowlands en op Pinkpop en vond het beide keren fenomenaal. Wel jammer dat veel nummers wat ingekort lijken te zijn. Vond deze vijf minuten-durende versie van Echo erg indrukwekkend.

Vanaf vandaag verkrijgbaar op iTunes. Spotify en fysieke versie volgen op 7 oktober.

Een recensie in De Standaard valt wat tegen. Ik kan me er eigenlijk wel iets bij voorstellen.

Hehe, de plaat staat eindelijk op Spotify. Meteen eens luisteren!

Dit album klinkt echt als een echo: hol, wat kil en als een weerkaatsing van iets anders (Oscar and the wolf misschien?). Tekstueel is het wel oké. Niet het niveau van pakweg Eefje De Visser, Yevgueni of Spinvis, wel een trapje of twee lager. Muzikaal is dit album toch wel zeer oninteressant. Op Tunnels en Goud na, staan hier zowat acht variaties op éénzelfde nummer. Grotendeels dezelfde instrumentatie, zelfde opbouw, zelfde zwalpende zang en echoënde synths. Wat me op den duur ook opvalt (en stoort) is hoe erg de nummers vasthangen aan het refrein. De strofes voelen minderwaardig aan en het refrein is steeds een excuus om een catchy oneliner te zingen. Dat trucje werkt één keer, soms ook twee keer, maar geen album lang.
Wat wel positief is aan dit album is dat het voor een debuut heel professioneel gemixt is, en dat het slechts 10 nummers en 35 minuten lang is. Waren ze echt pretentieus dan hadden ze ons een album van een uur aan de broek gesmeerd.

Conclusie
Om het met hun eigen woorden te zeggen: 't is het niet waard.

ojeeee, wat een saaie boel.

de moderne clouseau. karamellenversjes in een hip jasje.

Drie sterke hits plus fillers. Ik sluit mij aan bij bovenstaande bevindingen. Maar toch een pluspunt voor de keuze om in het Nederlands te zingen. Het komt zelden echt stroperig over, wat vaak het probleem is.

Ooooooo, wat een bittere teleurstelling dit!!!!
Na blind de EP te hebben aangeschaft na het horen van Goud op Pinguin Radio ging ik toch wel heel erg uitkijken naar de eerste langspeler, maar ik ben blij dat ik die toch eerst even geluisterd heb alvorens tot aanschaf over te gaan. Ik houd het bij de EP en hoop op een betere volgende worp. Balen dit!

Een lichte teleurstelling. Tot en met Goud blijft de plaat van een zeer goed niveau, maar daarna valt het album jammer genoeg stil. De toppers van het album zijn degene die we al eerder te horen kregen: Chaos, Tunnels en natuurlijk Goud. Al zijn Echo en Lux wel nog nummers die stevig kunnen groeien.

Ik heb wel schrik voor wat de toekomst brengt van deze band. Dit is namelijk een zeer veilige plaat geworden. Variatie is dus zeker welkom, maar voor nu kan ik me hier wel mee amuseren. Met mate weliswaar.

Redelijk.

Echo is een plaat die het moet hebben van de singles/hits Tunnels, Goud, Chaos en daarnaast ook de veelbelovende openende titeltrack.
De overige nummers zijn verre van slecht maar zijn kwalitatief gewoon wat minder.
Het klinkt al gauw behoorlijk repetitief, wat in dit geval echt wel een minpunt is.
Ook het overdreven uitgesproken Algemeen Nederlands (lees bekakt) is soms irritant.
Gezien de korte speelduur luistert het gelukkig allemaal nog best lekker weg.

Bij een volgende plaat gaan ze er niet zo gemakkelijk mee wegkomen vrees ik.
Ook twijfel ik sterk aan de houdbaarheidsdatum van deze muziek en dit soort bandjes (zie ook Oscar & The Wolf).
Ik denk eerder dat ze de tand des tijds niet zullen doorstaan dan wel.

3*

In de OOR staat een lovende recensie over 'Echo'. Het is in ieder geval unieke Nederlandstalige muziek met een paar uitschieters (Echo, Chaos, Lux & Nacht). Uiteraard is Eefje de Visser een klasse hoger, maar toch is dit album prima te pruimen.

Begrijp de kritiek wel van veel mensen, maar damn ik kan gewoon niet stoppen met het draaien van Nacht en Chaos. Ik ben helemaal niet van Nederlandstalig, maar de refreinen van die nummers werken als een soort drugs op mij en dat vind ik een uitzonderlijke prestatie.

Ik had hele hoge verwachtingen van deze CD toen ik hem kocht, maar mijn eerste gevoel was er toch één van teleurstelling. Ik had dezelfde gevoelens als ik hierboven lees: te vlak, saai, te weinig variatie en lelijke synthesizers.
Maar naar mate ik de CD meer draaide, begon ik hem steeds meer waarderen en nu is hij al niet meer uit mijn CD speler te branden.
Was ik nog 20 geweest dan zou ik ongetwijfeld helemaal zijn opgegaan in deze plaat. De wat donkere teksten, die ene regel: "liever snel naar de hel, dan traag naar de hemel" (Goud), de toegankelijke liedjes en vooral het "bezwerende" effect van de muziek zouden me helemaal hebben doen identificeren met en doen opgaan in deze plaat.

Eenheidsworst... echt saaie kak.

Ik had eigenlijk geen hoge verwachtingen van deze plaat - het werd me te veel een hype - en toen ik enkele erg gereserveerde recensies las zag ik er in eerste instantie van af deze plaat een kans te geven. Nu stel ik tot mijn verbazing vast dat ik best wel weg ben van dit plaatje: aanstekelijke en behoorlijk verslavende melodieën en een heel eigen - haast impressionistisch - tekstueel universum (moeten teksten altijd coherent zijn en steek houden? of alleen als het in het Nederlands is?).

Te weinig variatie? Ik vind van niet. De band heeft onmiskenbaar een eigen geluid, maar weet binnen die krijtlijnen makkelijk mijn aandacht vast te houden. Het enige nummer dat ik wat minder vind is het iets te makke titelnummer.

Ik ben ook wel benieuwd hoe deze band gaat evolueren. Eigenlijk is hun geluid nu al zo uitgepuurd dat je eerder op een muzikale bocht dan een uitdieping moet hopen. Misschien zullen ze uiteindelijk een eendagsvlieg blijken te zijn. Wie weet. Ik lig er vooralsnog niet van wakker. Deze Echo mag nog lang blijven galmen.

Deze wordt op 20 oktober heruitgebracht met een live cd.

Man of Sorrows:Ja het intrigeert zeker, want de kids blieven dit wel, terwijl zij doorgaans NL-talig, buiten Nederhop doorskippen -ik kan het weten als vader van 2 pubers. Zo was Paradiso onlangs vlot uitverkocht. Mijn eerste indruk na het luisteren was een 'ja' (eenvormig?), maar ik vind dat je daar niet op af moet gaan. Dus al doorluisterend kantelde mijn oordeel toch. Al kon ik de teksten niet meteen volgen bekten ze onmiskenbaar lekker op ook niet verkeerde melodieën. Vooral heb ik toch bewondering gekregen voor de zeer on-Hollandse (en daarom misschien ook Vlaamse) benadering van "doe nu maar eens niet gewoon". Zoveel hebben wij immers niet in het 'gloomy-glammy-segment' van ons taalgebied (zo deden The meteors het jammer genoeg ook in het Engels). Wel hadden ze wat mij betreft verder buiten de lijntjes mogen kleuren. Een licht ontregelende scheurgitaar zoals bij Bowie had wonderen kunnen doen.

Eerste wat in mij opkomt is... slick... Ik kan deze CD waarderen en ik word er vrolijk van. De teksten zijn ook niet verkeerd. Ik snap de kritieken wel maar dan is de oplossing simpel . Ik stoor me er in ieder geval niet aan