Left Lane Cruiser - Beck in Black (2016)

Deze gasten ooit in Austin TX mogen aanschouwen en wat werd dat een gruwelijk dik feest. Enige band die qua intensiteit en feestvreugde hier overheen zijn gegaan zijn de Oblivians. Dat nivo halen ze niet (gekke vergelijking natuurlijk), maar elke band die moddervette nummers als Crackalacka kan schrijven heeft bij mij een streepje voor.

Dacht dat jij helemaal niet van blues hield? Goed bezig. Dan moet je ook nodig Junior Kimbrough eens beluisteren. Een zeer grote inspiratiebron voor LLC. Die invloed is op Slingshot het beste te horen. Niet toevallig mijn favoriete LLC album. Ook het door jou geliefde Crackalacka staat aardig onder invloed van Kimbrough.

Dit album wordt als verzamelaar neergezet. Klopt gedeeltelijk, maar nummers als The Pusher en Bloudhound zijn volgens mij wel degelijk nieuw. Maar ik moet me nog in de achtergronden verdiepen van deze plaat.

Okay, maar Kimbrough is wel een tempootje of wat lager dan deze gesjeesde gasten. Maar Crackalacka hakt er wel lekker in dus ga ik deze maar eens aan een luisterbeurt onderwerpen.

Mag ik jullie wexxel99 en Hendrik68 van harte Mr. Airplane Man aanbevelen. Moest ik aan denken toen ik dit hoorde. Deze bijvoorbeeld.

Dank je wel. Dat is echt een goed nummer. Ook heel duidelijk invloeden van de North Mississippi Hill Country Blues. Dat bij deze band nog geen stemmen van ThirdEyedCitizenstaan. Ga er direct meer van opzoeken.

Gelijk heb je, ook eens achteraan. Recordlabel Sympathy for the Record Industry is dan ook meer een garagerock/psychedelica label en geen blues, maar zal het snel eens opzoeken.

Deze nieuwe Left Lane ken ik ook niet. Alweeeeeer een nieuwe, maar toch eens luisteren,

O maar ik houd wel degelijk van de blues en Junior behoort samen met R.L. Burnside tot mijn favorieten. De blues en dan vooral de garagerockachtige blues heeft mij altijd zeer kunnen bekoren. De oude-mannen blues verafschuw ik, maar ja das smaak hè.
Als er rauwe randjes aanzitten dan komt het steevast in mijn eindejaarslijstje en soms in mijn top 10 (Oblivians). Niet de conventionele blues dat geef ik graag toe, maar wel met de bluesgedachte in het achterhoofd gespeeld.
De mooiste herinnering heb ik bij R.L. Burnside die ik ooit in een jukejoint in Alabama heb zien optreden. Een soort schuur afgeladen vol met donkere mensen (mijn vriendin &ikals enige blanken )kijkend naar een oud mannetje op een podiumpje, met een gitaar met 3 snaren en een oude microfoon het hele publiek 100+ man volledig weg aan het spelen. Magisch!!!
Rauw, oprecht en vooral energetisch, geweldig. Een jaar later werd hij door John Spencer uit de vergetelheid getrokken.