Nigel Kennedy - Blue Note Sessions (2006)

Een dikke 4 sterren waard na 1 luisterbeurt... Heerlijke jazz!

Nigel Kennedy aan de jazz: het is toch even de wenkbrauwen fronsen. Ook al heeft hij meerder uitstapjes gemaakt buiten klassiek en verwerkt hij regelmatig wat (lichte) jazz in die uitstapjes, het is toch even anders als er Blue Note staat of een songtitel als Song for My Father. Uiteraard halen dit soort covers het niet bij het origineel maar is het album überhaupt wel wat?
Ik denk dat de begeleiders (Ron Carter, Jack DeJohnette, Kenny Werner, Raul Midon, Daniel Sadownick, Joe Lovano, Jo Allen en Lucky Peterson) er hier voor zorgen dat het wel degelijk prima te verteren jazz is en Kennedy bespeelt de viool op een manier zoals ik het nog niet zo vaak van hem gehoord heb: alsof hij een blaasinstrument bespeelt. Het past prima en het stoort nergens. Toen ik dat begon te beseffen kon ik mijn krampachtigheid wat laten varen en er van genieten: zomerse klanken zonder cheesy te worden en ik denk dat Blue Note wel wist waar ze aan begonnen.
Het valt dus allemaal mee en het is een jazz-album dat ook geschikt is voor degenen die normaal niet zo veel met jazz op hebben. Dit is niet al te zwaar en toch ook weer niet van het al te populaire soort zoals Jamie Cullum en aanverwanten. Zoek je zoiets dan is dit misschien wel wat.

Toch niet, als de man 16 jaar eerder ook al een jazz album uitbracht. Overigens heb ik nog een videoband uit 1987 waarop hij (samen met Peter Pettinger) twee preludes van Gershwin en All Blues van Miles Davis ten gehore brengt.